Anayasa’da yer alsa da almasa da, Atatürk devrimlerinden geriye dönüş yoktur ve olamaz. Attila İlhan, kendisiyle sohbet etmeye gelen “dinci” bir gence “yazıyı da değiştirecek misiniz” diye sormuş, çocuk da “o zor iş be ağabey” demişti...

Altmışlı yıllarda çok tartışılırdı, bizde sınıflar var mı yok mu, varsa nelerdir?

Çünkü “imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir kitleyiz” palavrasını artık kimse yutmuyordu. Daha önceleri de yutmuyordu da, artık Türkiye’de insanlar “ağızlarını açabilmeye” başlamışlardı.

Artık entel çevrelerde “karım” ya da “kocam” demek ayıp karşılanıyor. Tamam, “beyim, efendim, helalim, kıymetlim” ya da “köroğlu, kaşık düşmanı, eksik etek” gibi köylü ağızları beklemiyoruz ama, bu kadarı da fazla.

Elli beş yıldır Türkçe konuşuyorum, ana dilimde “eş” diye hayvanlara denir. Kuşun, arslanın, kaplanın eşi olur, insanın değil.

Bu saçmalığı hayatımıza “feministler” soktular.

Eskiden devrim nikâhı vardı ya, örgüt lideri, ya da en kötü ihtimalle mahalle sorumlusu kıyardı...

“Daaeevrimci” arkadaş köylü olduğundan, nikâhsız yatamıyor! “Bacıya” yan gözle bakmak yasak olduğundan ve de emekçi halkımızın değerlerine ters düştüğünden, nikâh benzeri bir soytarılık düzenlenecek, örgüt içinde birbirinden hoşlanan kızla erkeğin sevişebilmelerine kılıf uydurulacak...

Doksan dokuza inen partinin başına başkan arıyorlar ya... Seçimden önce “solda birlik sağlandı” diye çığlıklar atmış olan zavallılar... DSP’nin bir seçime daha girmezse yokolacağını, Rahşan Hanım’ın devlet yardımı olan yüklüce paradan asla vazgeçmeyeceğini göremeyen, katılanların sayısını şişire şişire bir buçuk milyon kişiye çıkarmış oldukları “cumhuriyet mitinglerinin” gazına, yani kendi gazlarına gelip CHP ile DSP’nin gerçekten birleştiğini sanmış olan zavallılar...