İki gün sonra cumhuriyetimizin seksen dördüncü yıldönümünü kutlayacağız, vereceğiz coşkuyu, ama İsmet İnönü’nün “daha cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte düşünmeye başladık bu Kürtler ile ne yapacağız” sözü hiç aklımıza gelmeyecek.

Elbette cumhuriyet tarihimizin, PKK terörü bunların en azgını ve en tehlikelisi olsa bile, bir “Kürt isyanları tarihi” olduğu da hatırımıza gelmeyecek.

Girelim mi girmeyelim mi derken, elli kilometre girmişiz yahu... Ama kesmiyor.

Bize bir Genç Osman lazım ki atlayıp hendeği geçecek, Bağdat’ın kapısın açacak (“kapısını” değil, “kapısın”)...

Hoyda bre!

Arkandayız paşam, elimizde viski bardağı... Teşhis budur.

Vatan uğruna gerekirse Cabernet Sauvignon bile içeriz.

Karaborsa yapmayacaksınız ama, söz mü? İstifçilik de yapmayacaksınız, tezgâh altından mal satmayacaksınız!

Televizyon orospularına para yedirmeyeceğinizi garanti ediyorsanız, ben varım.

Çünkü, misliyle artarak gelecek olan şehit tabutlarının hiçbirinin içinde, Kuruçeşme gecelerini kasıp kavuran zengin piçleri olmayacak.

Gene köylü çocuklarıdır ölecek olanlar... Aç kalacak olan da işçi ve memur. Sokaklarda sürünecek olanlar, emekliler.

Bugün bir cumhurbaşkanı ya da başbakan isterse sabah kahvaltısını Ankara’da yapar, öğle yemeğini Kars’ta yer, ikindi kahvaltısına Edirne’ye gider, akşam yemeğine Gaziantep’e uğrar, geceyi de İzmir’de geçirir.

Eskiden bunu yapamazdı.

Onun için, devlet büyüklerinin bir yere gelişleri, bir yerden gidişleri çok önemli sayılırdı. Önemli sayılması büyük ölçüde “matbuatın” yağ çekme çabasından da kaynaklanırdı tabii.

“Atatürk’ün bilmemnereye gelişi” muhabbeti bu dönemin kalıntısıdır. Tekirdağ’da oturan vatandaşın ne umurundadır Atatürk’ün Malatya’ya gitmesi ya da Muğla’dan dönmesi?

Sadettin Kaynak’ın billur gibi sesinden “İnönü ululamasını” okurlar pek sevmişler. Memlekette son günlerde yayılan “ufuneti” dağıtmak için sürdürelim.

Kırklı yıllarda, İnönü sevgisi, İnönü saygısı, İnönü aşkı, yalnız Sadettin Kaynak gibi “san’at musikisi” şarkıcılarında kalmamış, halka da inmiş. Ne de olsa, Köy Enstitüleri devrede...

Köylümüz, bir yandan jandarma sopası yer, bir yandan tozşekeri beş yüz yirmi beş kuruştan -bulursa- alırken, Milli Şef’e türküler yakmış.