Bundan bir buçuk ay kadar önce, “Hillary’yi ne zaman vuracaklar?” diye sormuştum... Sözkonusu olan Hillary Swank değil, Hillary Clinton tabii.

Bir Amerikan yetkilisi çıkıp da “bir buçuk ay sonra” deseydi çok gülerdim doğrusu... Çünkü darbeyi daha sonra, seçimlere doğru, şöyle 2008’in yaz aylarında falan bekliyordum.

İşte, şimdiden vurdular! Ellerini çabuk tuttular. Kadın daha fazla güçlenmeden...

 Hasan Pulur bana “hayvan” demiş. Oray Eğin’e de “zağar” demişti.

Kendini bir kalem ustası saydığı için de bunu usturuplu yapmış, mahkemeye verilemeyecek, verilse de kazanılamayacak kıvraklıkta.

Tedbir almasına gerek yoktu, elimde kalem olduğu sürece kimseye dava açmam. Kendim oyarım.

Bildiğim kadarıyla Türk bayrağını “reklam amacıyla” kullanmak suçtu ama kullanmayan kalmadı gibi bir şey... Bunu milli günlerde yaparsan, coşku ayağından ses çıkarmıyorlar galiba.

İşin boyutu değişti... Bunu bekliyordum.

İş, PKK’yı ezmekten çıkarılıyor, “Musul’u ve Kerkük’ü almak” özlemi su yüzüne fırlıyor! Ortalıkta haritalar dolaşıyor, herkes “jeostrateji” bilgini kesilmiş, sınırları herkes kendi kafasına göre yeniden çiziyor.

Ne denilmiştir? Kalp kalbe karşıdır, denilmiştir. Serdar Turgut’un David Fromkin’e önem vermesine sevindim, çünkü benim de başucu kitaplarımdan biridir...

Fromkin’in eserinin adı, “A Peace to End All Peace”... Barışı bitirecek barış...

Fromkin bir kelime oyunu yapıyor, bir “nazire”... Çünkü Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra müttefikler “gelecekteki her türlü savaşı daha başından, başlamadan bitirecek bir barış” yapacaklarını söylüyorlardı: “A peace to end all wars”... Yanılmıyorsam, Başkan Wilson’un lafıdır.