Sosyalizmin şiiri güzeldir, müziği de güzeldir. Sosyalistler arabayı çoktan devirmiş, "tarih dışına çıkmış" olsalar bile...

Bugün Taksim'de "kurtları dökme" bayramı var. 1977'nin "intikamı" alınacak, iş işten geçtikten nice yıllar sonra sosyalist sol varolduğunu hatırlayacak.

Ergenekon örgütü gene bir "provokasyon" yapmaz, gene kan dökülmezse tabii!

Taksim'de yapılacak olan gövde gösterisi, ne yazık ki gene bir "kendini kandırma" eylemidir.

Toplumda hiçbir ağırlığı, en ufak bir iktidar şansı olmayan ve hiçbir zaman da olmamış arkadaşlar, senede bir güncük de olsa, seslerini yükseltecekler, "yaralarını kaşıyacaklar", o kadar...

364 gün sömürülmek, 1 gün bağırıp çağırmak, sonra 364 gün gene sömürülmek üzere...

Bendeniz şu anda ayakta olmayı "ciddiye alınmamaya" borçluyum efendim.

Baksanıza, ne "tutuklanacak gazeteciler" listesinde adım geçiyor, ne de "işbirliği yapılacak gazeteciler" listesinde.

Buna güvenerek, darbecilere bazı tavsiyelerde bulunmak isterim, nasıl olsa bana bir şey yapmazlar...

Oğlum, isim listeleri, ister canına okunacaklar listesi olsun ister elinden tutulacaklar listesi, elbette "alfabe sırasına" göre yapılır ama "önadların" sırasına göre değil, "soyadların" sırasına göre!

Mesleğe yeni giren sekreter kızcağızlara ilk öğretilen kurallardan biridir bu...

Aksini yapana "kıro" derler.

Adalıymış, kışın nerede oturmuş olduğunu da biz sormadık.

"Önce buralarda çok sıkıntı çektik, şimdi Ziraat Bankası şube açtı da çok şükür rahatladık" dedi.

Ermiş Antonius ile ayyaş Bana da uzun zamandır eski havası kalmamış gibi geliyordu, sevgili kardeşimiz Savaş Ay merak etmiş, gitmiş bir bakmış... Evet, eski çılgınlık dinmiş, "furya" geçmiş gibi...

Hani şu ünlü "Noel gecesi Saint-Antoine seferi" canım...

Kalabalık yerli yerinde ama ünlülerden artık tek tük dizi oyuncusu takılıyormuş, "enteller" ayak kesmişler.

Kilise de kendini aşmış, tıpkı Amerika'nın güney eyaletlerinin zenci cemaatli Protestan kiliseleri gibi, ayinde "rap, hip hop ve caz" yapılmış.

Elbette, bizim yıllardır aydınlara sorduğumuz soruyu, Savaş evden çıkarken Şükran Hanım da sormuş: "Yıllardır bir cuma olsun namaz kılmışlığın, başını secdeye koymuşluğun yok, şimdi kiliseye mi gidiyorsun?"

Bir Müslüman, Saint-Antoine'a niçin gider?

 Daha iki gün önce dedik, "hükümete uyuzluk olsun sayfa dolsun diye yazı yazıyorlar" diye...

Mürekkebi kurumadan bunu hemen yeniden yaptılar, "haklısın Engin ağabey" demiş oldular, sağolsunlar!

Devlet yöneticilerinin yurt dışı gezilerine kızmışlar... Başbakan Amerika'da, derken Meksika'da...

Dışişleri Bakanı da onun yanında.. Cumhurbaşkanı Arnavutluk'ta... Meclis başkanı İsveç'te...

Tokat'ta PKK pusu kuruyor, onların oralarda ne işleri varmış?

Muhalefet karar vermiş, "Kürt açılımı" sonucunda Türkiye bölünecekmiş...

Aydın Doğan'ın gazeteleri, özellikle köşe yazarları, okurlarının kafasına sürekli bu düşünceyi işlemeye çalışıyorlar. (Amaç elbette seçmeni kışkırtıp AKP'den başka yöne bir oy kayması sağlamak, ülkeyi önümüzdeki yıllarda "zayıf bir koalisyona yatırmak" ve patronlarını, dolayısıyla ekmeklerini kurtarmak.)

Fakat bu tutum yalnızca hükümete uyuzluk etmek amacından kaynaklanmıyor, başka türlü düşünmek ellerinden gelemiyor. Beyinlerinin kıvrımlarında, bilinçaltlarında, "genlerinde" bu endişe var.

Kokain kullanmak ve bulundurmaktan içeri giren ama magazin basınında sanki "devrimci eylemcilikten tutuklanmış" falan gibi bir hava yaratılan şarkıcı Deniz Seki salıverildi.

Beraat etmedi, tutuksuz yargılanmak üzere bırakıldı. Hani İlhan Selçuk falan gibi... Yani dava sonuçlandığında hüküm giyebilir, tekrar "girebilir" de...

Ayıplar da birbirini kovaladı... Seki'yi duruşmaya kelepçeli getirdiler ve... kelepçeli götürdüler!

Evine değil, yeniden hapisaneye.

Artık kanıksandığı için pek gürültü koparmıyor... Doğal karşılanıyor, Türkiye'nin çok çeşitli, birbirinden ilgisiz yerlerinden neredeyse günaşırı "gizli silahlar" çıkması...

Fakat bu kanıksamanın iyi tarafı da, artık "Ergenekon diye bir örgütün varlığına inanmıyorum" diyebilenlerin ya tescilli faşistlerle ya da tescilli ahmaklarla sınırlı kalmasıdır.

Ele geçirilen silahların bir kısmı, yol kenarına, çöp tenekesine atılan, torba içinde ya da öylesine, yağlı çaputa sarmaya bile gerek görülmeden denize bırakılan silahlardır. Gözden çıkarılmış mallar: "Birileri" onlardan kurtulmaya çalışıyor.

Türk edebiyatının en büyük balonu Abdülhak Hamid'in (daha küçük balonlar da çoktur) şöyle bir dizesi olacaktı: "Yılan mı yedim, peri mi yuttum?"

Artık Finten'de mi, Makber'de mi, hangisindeyse...

Ben de soruyorum: Virüs mü kaptım? Mikrop mu aldım?

İki ayda dört zehirlenme "vak'ası" da fazla oldu ama...

Yoksa, her tatilciyi pusuda bekleyen tuzağa, "ıslak mayo, çıplak ayak, taş zemin, aşırı güneş, çok yemek" çukuruna mı düştüm?

 Başlığa bakıp da "herif kafayı yedi" ya da "küfürlere dayanamayıp döndü" diye düşünmeyiniz... Çünkü bu bir "alıntıdır", ben yazmadım, zikrettim.

Bu bir "mahya"... Ramazan mahyası... Dinle imanla ilgisi olmayan, "bu yıl hac mevsimi Kurban Bayramı'na denk geldi" diye düşünebilen "alakasız" vatandaşlar için açıklayayım: Hani şu Ramazan aylarında bir minareden öbür minareye uzatılan çeşitli yazılar... Hani iftar vaktinde, ezan okununca ışıkları yanar... Saati olmayan, ezanı duymayan bile ışıkları görünce "iftar topunun atıldığını" anlar hani... (Minare nedir diye soracaksanız, müezzinin "şarkı söylediği" yerdir diyebilen şaşkınlar da yaşıyor bu ülkede!)