Diyarbakır’ın kesme taş evlerinin arasından keskin dönemeçlerle dolanarak ilerleyen daracık sokaklarında, kahvehanelerin önünde oturmuş ihtiyarlara, başka hiçbir şehirde görülemeyecek kadar kalabalık küçük çocuklara bakarak yürürken birden karşıma çıktı.

Koyu renk bir kaban giymişti, ince çerçeveli gözlükleri, yanağında bir yara izi olan solgun bir yüzü vardı.

Güneydoğu’nun geleneksel kibarlığıyla hal hatır sorduktan sonra tam ayrılacakken kolumdan tuttu.

- İki dakikanız varsa bir şey anlatacağım hocam, dedi.

- Tabii, dedim.

Anlatmaya başladı.

- 1994’de abim Batman’da faili meçhule kurban oldu. Aslında fail meçhul değildi. Ölene kadar polis başında bekledi. Biz hastaneye yetiştiğimizde ölmüştü.

Hollanda resminin büyük ustalarından Vermeher'in tablolarını andırıyor genç kız.

Başını üzüntüyle öne eğmiş.

Resim çekilirken, saçlarını örten beyaz başörtünün yanağına değen kısmının gölgesi yansımış yüzüne.

Henüz on altı, on yedi yaşında. Büyükçe bir salonun önündeki sahnede duruyor. Ve ağlıyor.

Öğretmenler Günü için yapılan kompozisyon yarışmasını kazandığı için davet etmişler onu oraya.

Ödülünü alması için sahneye çağırmışlar. Tam ödülünü alacağı sırada, aşağıda oturan kaymakamla binbaşı “İndirin onu oradan” demişler.

Ben basit bir adamım.

Onun için hayat anlayışım da gayet basit ve sadedir.

Hatta o kadar sadedir ki bunu iki kurala indirgeyebilirim.

Birincisi, herkes kendi hatasının bedelini kendi ödemelidir, başkasına ödetmemelidir.

İkincisi de, kimse hak ettiğinden fazlasını almamalıdır.

Bizim ordunun duruşuna da bu iki nedenle karşı çıkarım.

Bir meselenin birçok çözümü vardır.

Bir hastayı öldürebilirsiniz… Bu, bir çözümdür. Hastalık ortadan kalkar… Hasta da ortadan kalkar.

Bir hastayı iyileştirebilirsiniz… Bu da bir çözümdür… Hastalık ortadan kalkar… Hasta da iyileşir.

Birinci çözümü gerçekleştirene cellat…

İkincisini gerçekleştirene doktor derler.

Sevmem ben ayrılmayı. Pek beceremem de.

Ne söyleneceğini bilemem.

Hiçbir söz teselli değildir çünkü.

Bir sessizliğe gömülüp o acıyı yalnız başıma çekmeyi tercih ederim.

Şimdi bir istasyondayız.

Ben gidiyorum.