Öyle haberler var ki insan okuduğunda kanı damarlarında bir an durup, olduğu yerde çalkalanıyor.

Bir üniversitenin rektörü ihalede yolsuzluk yaptığı iddiasıyla tutuklanmış.

Televizyonda da gördüm.

İki polis yorgun yüzlü profesörü iki kolundan tutmuş götürüyorlardı.

Bir an “acaba bu profesör de Kemalist olduğu için mi bir haksızlığa uğradı” diye geçti aklımdan.

Fransız Devrimi’nin genç önderlerinden Saint Just, “devrim, silahların değil yasaların patlamasıdır” demişti.

Bizde sadece yasalar değil topyekun hukuk sistemi toplumun ayaklarının altına yerleştirilmiş bir mayın gibi infilak ediyor.

İnsan, bu hukuk sistemi toplumun ve geleceğin düşmanı mı diye merak ediyor.

Avrupa Birliği üyeliğine aday bir ülkeyiz.

Uzun sürmüş savaşların sonlarına doğru yenilen tarafın mevzilerinde küçük asker çocuklar görülmeye başlanır... On dört, on beş, on altı yaşında çocuklar... Askerlerinin çoğunu kaybeden mağlup, savaşı biraz daha uzatabilmek için çocuklarından, geleceğinden vazgeçerek onları da savaşa sürmüştür.

En değerli varlığını, çocuklarını cepheye süren orduların savaş kazandığı da bugüne kadar görülmemiştir.

Cephedeki çocuklar yenilginin habercisidir.

Dünya, türbülansa gitmiş bir uçak gibi çatırdayarak titriyor.

Tam bir altüst oluştan geçiyoruz.

Ne nereye gittiğimizi biliyoruz, ne de bu sarsıntıdan kurtulup kurtulamayacağımızı...

Dehşetle birbirimize bakıyoruz sadece.

Gördüğümüz sararmış, korku dolu yüzler.

İnsanlık tarihine geçecek ölçüde büyük bir felakete yol açan Katrina kasırgasının ardında bıraktığı New Orleans’a baktığımızda farklı farklı sahneler ve sonuçlar görüyoruz.

Fransız, İspanyol, Amerikan kültürlerinin birbirine karışıp bunların hiçbirine benzemeyen bir kültür yarattığı bu şehrin ünlü caddesindeki caz kulüpleri, şarkılarla yapılan cenaze törenleri, caddenin iki yanına yerleşmiş iki katlı, balkonlu binaları, Mississippi Nehrinde hala dolaşan yandan çarklı vapurları, Meksika Körfezindeki karides avcıları, şehri çevreleyen bataklıklarda yaşayan ve Fransızcayı andıran tuhaf bir dil konuşan Cajun’ları, acısı bol Cajun mutfağı, bataklıklardaki beyaz küflü ağaçları, küçük timsahları, nehir kenarında sergilenen iki kişilik yeryüzünün ilk denizaltısı, dans kulüpleri New Orleans’ın dünyanın tanıdığı eğlenceli yüzü olmuştu.