Yüzey öylesine çalkantılı ve kirli ki insan bu çalkantıyı yaratan derinliklerde ne olduğuna bakmaya fırsat bulamıyor.

Türkiye, hukuktan iyice kopmuş, tek amacı yeni bir 28 Şubat yaratmak gibi gözüken bir hukukçular ordusuyla çarpışıyor.

“Hukuksuz hukukçular cephesi” toplumun ayağına bağlanmış ağır bir prangaya dönüştü.

Bütün ülkeyi geçmişin karanlığına doğru çekiyor.

Ne hayaller kurmuştum.

Kambur çatılarda biriken karlar gibi hayaller, rüzgarlarla gecenin içine savruldular, şimdi her yandalar, her baktığım yerdeler ama dağınıklar, dağılmışlar.

Hepimiz o savrulan hayalleri toplayıp bir yüz yapmak istiyoruz ondan.

Bir yüz.

Çocuk resimleri gibi bir yüz.

Yağan kar gibi değil karda sıcak bir ev gibi bir yüz.

Bir kere daha gördük ki bu topraklardan iyi bir devlet yöneticisi çıkamıyor.

İktisat, hukuk ve demokrasi nosyonlarına sahip, toplumun özgürlüğünü ve zenginliğini artırmayı amaçlayan, yetenekli kadrolarla çalışmayı seven, insanların isteklerine ve eleştirilerine kulak veren, kendini “en akıllı” sanma yanılgısına kapılmayan, mantığını duygusallığının ününde tutmayı başaran, soğukkanlı, hedeflerinin bilincinde olan bir ademoğlu yetişmiyor bu coğrafyada.

Türkiye büyük bir köy olsaydı....

Başlarını örten kadınlar tarlaları çapaladıktan sonra evlerine kapansalardı, bir lokanta, eğlence yeri, gençlerin birlikte oturacağı bir çayhane olmasaydı, erkeklerle kızlar birlikte gülmeseydi, tütünden dişleri kararmış erkekler kahvelerde kadınsız olarak toplanıp siyasetten konuşsaydı, AKP’liler daha mı memnun olurdu?

Büyük bir ihtimalle daha memnun olurlardı.

İslam’ın ve şeriatın başkenti olan, halife-i ruy-i zemin hazretlerinin oturduğu geçen yüzyılın İstanbul’u bile onlara pek hoş görünmezdi. Şeriat döneminin İstanbul’unda halife hazretleri şarap içerdi, meyhaneler, eğlence yerleri, saz söz vardı.