Bir kere daha gördük ki bu topraklardan iyi bir devlet yöneticisi çıkamıyor.

İktisat, hukuk ve demokrasi nosyonlarına sahip, toplumun özgürlüğünü ve zenginliğini artırmayı amaçlayan, yetenekli kadrolarla çalışmayı seven, insanların isteklerine ve eleştirilerine kulak veren, kendini “en akıllı” sanma yanılgısına kapılmayan, mantığını duygusallığının ününde tutmayı başaran, soğukkanlı, hedeflerinin bilincinde olan bir ademoğlu yetişmiyor bu coğrafyada.

Türkiye büyük bir köy olsaydı....

Başlarını örten kadınlar tarlaları çapaladıktan sonra evlerine kapansalardı, bir lokanta, eğlence yeri, gençlerin birlikte oturacağı bir çayhane olmasaydı, erkeklerle kızlar birlikte gülmeseydi, tütünden dişleri kararmış erkekler kahvelerde kadınsız olarak toplanıp siyasetten konuşsaydı, AKP’liler daha mı memnun olurdu?

Büyük bir ihtimalle daha memnun olurlardı.

İslam’ın ve şeriatın başkenti olan, halife-i ruy-i zemin hazretlerinin oturduğu geçen yüzyılın İstanbul’u bile onlara pek hoş görünmezdi. Şeriat döneminin İstanbul’unda halife hazretleri şarap içerdi, meyhaneler, eğlence yerleri, saz söz vardı.

Öyle haberler var ki insan okuduğunda kanı damarlarında bir an durup, olduğu yerde çalkalanıyor.

Bir üniversitenin rektörü ihalede yolsuzluk yaptığı iddiasıyla tutuklanmış.

Televizyonda da gördüm.

İki polis yorgun yüzlü profesörü iki kolundan tutmuş götürüyorlardı.

Bir an “acaba bu profesör de Kemalist olduğu için mi bir haksızlığa uğradı” diye geçti aklımdan.

Fransız Devrimi’nin genç önderlerinden Saint Just, “devrim, silahların değil yasaların patlamasıdır” demişti.

Bizde sadece yasalar değil topyekun hukuk sistemi toplumun ayaklarının altına yerleştirilmiş bir mayın gibi infilak ediyor.

İnsan, bu hukuk sistemi toplumun ve geleceğin düşmanı mı diye merak ediyor.

Avrupa Birliği üyeliğine aday bir ülkeyiz.