Gerçekten Türk olmak bu manaya mı geliyor?

İnsanın ülkesinden utanması mı Türk olmak?

Bu mu “şanlı, yüce, büyük” sıfatlarıyla övüp durduğumuz Türk devleti?

Bir tek çocuğun hayatını kurtarabileceğimi bilsem vatanımdan, bayrağımdan, dinimden, ırkımdan vazgeçerim.

Bir Kürt çocuğunu bir Türk çocuğundan, bir Yahudi çocuğunu bir Arap çocuğundan, bir Amerikalı çocuğu bir Iraklı çocuktan ayırt etmem.

Hiçbir çocuğun ölümü sevindirmez beni.

Onların hepsi çocuk.

İktidarı iyice sıkıştırıyorlar...

Milliyetçi söylem yoğunlaşırken PKK saldırıları da hızlanıyor.

İki uçtan gergin bir hava yaratılıyor.

Milliyetçiler, “sınır ötesi harekat” için hükümeti zorlarken, PKK da saldırılarıyla onlara yardımcı oluyor.

Kadınların ruhu kaplan pençeleri gibiydi.

Sevildiklerinde, kendilerini güvende hissettiklerinde, yavrusunu okşayan bir kaplanın pençesi gibi yumuşacık olabiliyordu.

Yaralandıklarında ise bir erkeği paramparça edebilecek bir öfkeyle kasılıyordu.

Hepimiz "bir şeyi" başlatma kudretine sahiptik.

Herkes hayatın içinde "bir şeyi" başlatabiliyordu.

Bir kavgayı, bir aşkı, bir acıyı, bir ihaneti, istekayla topa vurur gibi tek bir darbeyle gerçekleştirebiliyorduk.

Başlatmak için sahip olduğumuz büyük kudrete rağmen kendi hareketimizin yarattığı değişiklikleri, çarpışmaları, kırılmaları kontrol edecek bir güce sahip değildik.