Aşık bir kadını korkutabilecek hiçbir şey yoktur.

Ne tanrıdan, ne şeytandan korkar.

Onu korkutan tek şey, erkeğin korkusudur.

Şimdi biri gelip bize sorsa...

Dese ki, “siz Fransızları ya da İngilizleri ya da Almanları yada Amerikalıları eşek sudan gelene kadar dövmeyi mi tercih edersiniz yoksa onlar kadar zengin olmayı mı?”

Biz, hemen “onlar kadar zengin olmayı” diye cevap veririz.

Ama sanırım “zenginlik sürecinin” bir yerinde fikir değiştiririz.

“Parayı boşver, onları dövelim, daha iyi...”

Birbirlerini seviyorlar, istiyorlar ama o güçlü heykeltıraş elleriyle birbirlerine yeni biçimler vermeye uğraşıyorlardı.

İkisi de yeniden biçimlenmeyecek kadar katı bir malzemeden yapılmıştı, dağılmayı, parçalanmayı göze alıyorlar ama değişmeye yanaşmıyorlardı.

İlişkileri sürdü.

Acıları da.

Kendi ülkesindeki bir dükkanı bombalamaktan ve çete kurmaktan suçlu bulunup mahkum olmuş iki adet astsubay var elimizde.

Ve, biz sakiniz.

Telaş etmiyoruz.

Bir tuhaflık görmüyoruz durumda.

Hatta bazılarımız “bombacı astsubayların” mahkum olmasını “orduya karşı bir komplo” olarak görüyor.

Koca kafalı, iri kangal köpeklerinin bağlı olduğu tel kafeslerin arasından bahçeye girdiğimizde yaşlıca bir adamla karşılamıştık.

Babam, sevgi dolu bir saygıyla adamın elini sıkarken, hiç anlayamadığım ama bir daha da unutamadığım tuhaf bir cümle söylemişti.

- Piyanoya hálá çivi çakıyorlar, üstat.