Mazlumların zalimleşmesi herhalde en kalp kırıcı olaylardan biridir.

İnsanoğlunun doğuştan sahip olduğu vicdan, zulme uğrayan bir güçsüz karşısında onun neredeyse içgüdüsel bir dayanışma duygusu hissetmesine yol açar.

Mazlumun yanında olmak istersiniz.

Onun güçsüzlüğü size bir “temizlik” bir “arınmışlık” olarak yansır.

Aşık bir kadını korkutabilecek hiçbir şey yoktur.

Ne tanrıdan, ne şeytandan korkar.

Onu korkutan tek şey, erkeğin korkusudur.

Şimdi biri gelip bize sorsa...

Dese ki, “siz Fransızları ya da İngilizleri ya da Almanları yada Amerikalıları eşek sudan gelene kadar dövmeyi mi tercih edersiniz yoksa onlar kadar zengin olmayı mı?”

Biz, hemen “onlar kadar zengin olmayı” diye cevap veririz.

Ama sanırım “zenginlik sürecinin” bir yerinde fikir değiştiririz.

“Parayı boşver, onları dövelim, daha iyi...”

Birbirlerini seviyorlar, istiyorlar ama o güçlü heykeltıraş elleriyle birbirlerine yeni biçimler vermeye uğraşıyorlardı.

İkisi de yeniden biçimlenmeyecek kadar katı bir malzemeden yapılmıştı, dağılmayı, parçalanmayı göze alıyorlar ama değişmeye yanaşmıyorlardı.

İlişkileri sürdü.

Acıları da.

Kendi ülkesindeki bir dükkanı bombalamaktan ve çete kurmaktan suçlu bulunup mahkum olmuş iki adet astsubay var elimizde.

Ve, biz sakiniz.

Telaş etmiyoruz.

Bir tuhaflık görmüyoruz durumda.

Hatta bazılarımız “bombacı astsubayların” mahkum olmasını “orduya karşı bir komplo” olarak görüyor.