Müziği de yok, mutfağı da yok, kendine has tasavvuf imbiğinden geçmiş Müslümanlığı da yok, mimarisi de yok, adabı da yok.

Ölçüsüz ve örneksiz bir toplumun hoyratlığı var sadece.

Bir halife tarafından yönetilen bir şeriat ülkesi olan Osmanlı’nın başkentindeki o hoşgörülü Müslümanlığı bugün görebiliyor musunuz?

Bir şehri zaptetmek zor iştir. Hele yüzlerce yılda defalarca kuşatılmış, saldırıya uğramış, kendini savunmayı öğrenmiş, geniş surlarla ve denizlerle çevrili bir şehri zaptetmek daha da zordur.

Fatih Sultan Mehmed akıllı ve ihtiraslı bir adamdı.

Peygamberin rüyalarına girmiş bir şehri almak onun için yeterli değildi.

Zeka, önemli bir şey...

Zeka, sorunun ne olduğunu algılar çünkü.

Akıl da önemli.

O da, sorunun çözümünü bulur.

Eğer zeka yoksa sorunun ne olduğunu anlayamazsın, anlayamadığın bir sorunu çözmen de zaten söz konusu değildir.

Yeni doğmuş bebeklerine yiyecek bir şeyler bulmaya giden kocasının, kapının önünde İsrailli askerler tarafından vurulduğunu görüp koşan genç kadın, yaralı kocasını dizlerine yatırıp gelecek ambulansı beklerken, gelen ambulansın sokağa girmesine izin vermeyen İsrailli subay yüzünden kocasının kan kaybından ölmesine şahit olduğunda keskin bir acı ve kin duyar.

Gerçekten Türk olmak bu manaya mı geliyor?

İnsanın ülkesinden utanması mı Türk olmak?

Bu mu “şanlı, yüce, büyük” sıfatlarıyla övüp durduğumuz Türk devleti?

Bir tek çocuğun hayatını kurtarabileceğimi bilsem vatanımdan, bayrağımdan, dinimden, ırkımdan vazgeçerim.

Bir Kürt çocuğunu bir Türk çocuğundan, bir Yahudi çocuğunu bir Arap çocuğundan, bir Amerikalı çocuğu bir Iraklı çocuktan ayırt etmem.

Hiçbir çocuğun ölümü sevindirmez beni.

Onların hepsi çocuk.