Geniş caddeye ışık selleri boşalıyor.

Kenarları açık otobüslerin içindeki gençler boyunlarına asılı baterilerinin gergin derilerine bagetlerini coşkulu ritmlerle vuruyorlar.

Büyük bir kalabalık,ellerinde al bayrakları, kırmızı beyaz balonlarıyla, çoluk çocuk, genç ihtiyar, çalınan şarkılara eşlik ederek diri bir sevinçle yürüyorlar.

Ülkelerinin, son dönemini kanlı bir İttihatçı despotluğunun cinayetleriyle geçirmiş vahşi bir monarşiden kurtuluşunu kutluyorlar.

Ey siz inananlar.

Tanrınızın yarattıklarına düşmanlık mı besleyeceksiniz?

Öldürecek misiniz onları?

Yoksul mu bırakacaksınız?

Acılarına sırtınızı mı döneceksiniz?

Sadece kendi kavminiz için mi şefaat dileneceksiniz?

Kendinizi ayıracak mısınız Rabbinizin yarattığı diğer kullardan?

Dininizle, ırkınızla böbürlenecek misiniz?

Ey siz, huzursuz ruhlar... Ey siz, binlerce yıldır kendi ihtirasının dikenleriyle kanayanlar... Ey siz, fıtrattan eksikli yaratılmış olanlar...

Dinleyin.

Bir Türk yazarı dünyanın en önemli edebiyat ödülü olan Nobel’i aldı.

Ardından biz ne konuştuk?

Siyaset.

Kendi dilini yazan bir yazar, dünyanın en başarılı yazarlarından biri kabul ediliyor ve bu ülke bu olaydan sonra bile edebiyat konuşmuyor.

Bizi kötürümleştiren, bizi korkutan bir sır var. O sırrı açığa çıkartamadığımız sürece de yürüyemeyeceğiz.

Günler, sel suları gibi, değerli değersiz ayrımı yapmadan önüne kattığı her şeyi sürükleyerek zamanın boşluğuna akıtır.

Yazarlar da bir dalyanın girişinde ağlarıyla bekleyen balıkçılar gibi, günlerin içinde sürüklenip giden değerlileri yakalayıp onları zamana ve insanlığa yeniden kazandırırlar.

İşleri budur.