Hayatı, hayatın gücünü, meyvesini, tadını, ölümünün güzelliğiyle reddeden bir ağaç gibi kendi yanışıyla, yok oluşun kokusu sinmiş varlığıyla, yok oluşa yaklaştıkça ışıldayan tavırlarıyla, hayata karşı aldırmaz başkaldırışıyla sizi çeken insanlar vardır.

Onlara dokunduğunuzda, yapraklarınızın ölümün güzelliğiyle kızıllaşacağını sezdiğiniz insanlar... İntihar gibi bir ilişki. "Birlikte" yok olmanın, başkalarıyla yaşamaktan daha zevkli olduğuna inanacağınız bir ilişki.

İlk önce Hakkı Devrim’in sütununda görmüştüm haberi.

Hakkı Bey, kızı Zeynep kadar sevdiği anlaşılan genç bir hanımı kaybetmenin yarattığı acıyı anlatıyordu.

Kaybetmeyi tatmış her insan gibi Hakkı Bey’in canının nasıl yandığını sezip, insanlığın bu çaresiz dramının yakıcı yıldırımının tanıdık bir yere düştüğünü görerek üzülmüştüm.

Haberin devamını ise Star Gazetesi’nde okudum.

Olay, bir “insanlık dramının” sınırlarını aşıp bir Türklük trajedisine dönüştü zihnimde.

Hayat, bir tercihler zincirinden oluşuyor.

Yanlış tercih, kötü sonuç veriyor.

Ama bazen doğru gibi gözüken tercih de doğru olmayabiliyor.

Şimdi ben size sorsam, küçük çocuğunuzla uçakta yolculuk ederken birden kabinin basıncı düşse, oksijen azalsa ve oksijen maskeleri kutularından fırlasa, ilk olarak ne yaparsınız?

İnsanın ilk tepkisi ve tercihi, oksijen maskesini derhal çocuğuna takmaktır.

Doğru gözüken budur.

Ve, yanlış bir tercihtir.

Hepimiz en çok "hayatın gerçeklerinden" korkmuyor muyuz?

Gerçeklerle yüzleşmemek için her şeye razı değil miyiz?

Sizi gerçeklerden azat ediyorum, düzeninizden kurtarıyorum.

Bu yazının içinde hepimiz mevsimini kaybetmiş birer aydınlık sabahız.

Geceyarısı televizyonlardan altyazılar geçmeye başladığında içimde bir sızı hissettim.

Garip bir duyguydu.

Anlaşılmaz, hatta daha insafsız bir gerçekçilikle söylersek biraz da temelsiz bir üzüntüydü.

Ortak hiçbir yanımız yoktu.

Paylaştığımız hiçbir fikir yoktu.

Bir yakınlığımız yoktu.

Yaptığı hataları pahalıya ödediğimiz bir politikacı olduğunu düşünürdüm.