Birden hayat bana çok ürkütücü gözüktü.

Sıradan bir hayatı yaşayıp, sıradan işler yaparken ne tür tehlikelerin yanından geçiyorduk; biraz önce bize saati soran delikanlı, arabasına bindiğimiz şoför, her gün sahilde aynı bankta oturan sakat adam, kapıya gelen polis, onları getiren kapıcı kimdi? Hangi bilinmeyen, garip gerçekler yanımızdan geçip gidiyordu?

Eğer genç bir adam bana gelip de, “ben siyasi yorumcu olmak istiyorum, bana vereceğin bir öğüt var mı” dese, ona sadece bir öğüdüm olurdu.

"Bence ya hep ya hiç olmalı! Bir hayat başka bir hayata değer. Ben sana hayatımı veriyorsam, sen de bana hayatını vereceksin... Hem de artık bir daha pişmanlık duymadan, onu geriye de almadan, diye düşünürüm. Yoksa hiçbir şey olmasın daha iyi."

O, yazarlar içinde en soylu durmayı başaranlardandı, gerçek bir aristokrattı, Dostoyevski gibi bütün parasını kumarda kaybeden birine zarafetle borç verir sonra da onun bu iyiliği hayırsızca unutmasını olgun bir gülümseyişle karşılardı, giyim zevki, incelikli davranışları, salon adabına riayeti, sükûneti onu edebiyat tarihinin en büyük devleri olan "genç" rakiplerinden ayırırdı.

İnsanlar gibi devletlerin de belli miktarda enerjisi vardır.

İnsanlar gibi devletlerin de kaderini, enerjilerini nereye harcayacakları konusunda verecekleri kararlar belirler.

İnsanlar gibi devletlerin de enerjilerini yanlış yere harcaması, başarısızlığın kaçınılmaz nedeni olur.