Bugün, bu yaşımda, hálá Türkiye’nin siyasetiyle ilgileniyorsam, Türkiye zorba yönetimlerin esiri olmasın istiyorsam, bunun tek nedeni, bu ülkenin çocuklarının da gelişmiş diyarlardaki yaşıtları gibi huzur ve güven içinde yaşamalarını arzuluyor olmamdan...

Çocuklar iyi yaşasın istiyorum.

Onlara kimse dokunmasın.

Kimse onları hırpalamasın.

İnsanoğlunun, bütün çocukları mutlu görmekten daha büyük ve daha etkileyici bir hayali olamayacağına inanıyorum.

Bir çocuk yaşıyor Adana'da.
Henüz on bir yaşında bir oğlan çocuğu.

Daha şimdiden adını kaybetti.

Kimse onun adını yazamıyor, söyleyemiyor.

Öylesine dehşet verici bir olayın kahramanı oldu ki adını söylemek bütün hayatına damgasını vuracak bir uğursuzluk yaratacak onun için.

Hayatın "sahipsizlerinden" biri o.

Eh, dış politikada manasız inatçılığın, akılsız hesapçılığın sadece bize mahsus olmadığını görmenin de bir zevki var.

Demek ki yalnız değiliz.

Siyasi bir karikatür olan Avrupa da yanlış manevralarla kendi güçsüzlüğünü kalıcı hale getirmek için ciddi çabalar gösterebiliyor.

Avrupa ile Türkiye arasında bir Kıbrıs sorunu var. Biz Kıbrıs konusunda haklı mıyız?

Bir şeylerin kaybolmakta olduğunu, kaybolduğunu ve kaybolacağını hiçbir şey güneşli bir kış günü kadar kuvvetli hissettirmez insana.

Güneş o kadar çabuk kaybolur ve karanlık o kadar çabuk çöker ki...

Altın saçlarını tarayan peri kızları çıplak ayaklarıyla öyle çabuk kaçarlar ki...

Tanrının kimi affetmeyeceğini düşünürsün.

Ve, kimin tanrıyı affetmeyeceğini.