Artık büyük savaşlar bitti.

Peki, neden hálá bazı bölgelerde savaş sürüyor?

Çünkü hálá eski "savaş" döneminin alışkanlıklarını sürdürmek, savaştan para kazanmak, yoksulları öldürerek iktidarda kalmak isteyenler var.

Bunu yapmaları imkansız.

Ama bazıları "imkansızın" imkansızlığını ancak

ölerek ve öldürerek öğrenebiliyor.

Bir süre daha bazı insanlar ölecek.

Bir Yunan kralı ünlü filozofa sormuş: - Akıl mı önemlidir yoksa yiğitlik mi? - Akıl olsaydı, demiş filozof, yiğitliğe gerek kalır mıydı?

Geçtiğimiz yılı, boynuna ip geçirilen bir adamın görüntüleriyle kapattık.

Yılın son görüntüsü buydu.

Çok adam öldürmüş bir adamı öldürdüler.

Sağlam durmaya çalışan, dağınık saçlı, solgun yüzlü, iç titremeleri ancak kaçamak bakışlarında hissedilebilen ihtiyar bir adam.

O anda sadece bir insandı gördüğüm.

Geride bıraktığı son görüntülerin hiç olmazsa yiğitçe olmasına çabalayan çökmüş biri.

İçimin titrediğini itiraf etmeliyim.

Merhamet isteyene vermediğimiz merhamet, anlayış isteyenden sakındığımız sevecenlik, acısının paylaşılmasını isteyene açılmayan kapılarımız...

Hep bizi üzenleri hatırlarken, üzdüklerimizin hatırlamadığımızı sandığımız ıstırapları da çizgilerimizin arasından göstereceklerdi bize kendilerini.

Eğer aynaya yılda yalnızca bir kez baksaydık...

Yalanı, sahtekarlığı, zorbalığı, şarlatanlığı anlıyorum…
Anlamadığım, halkların bunu iştahla kabul edişi.

Türkmenistan’ın diktatörü öldü biliyorsunuz.
Rahmetli, şarlatan bir psikopattı.
Ama bugün halkı arkasından acıyla ağlıyor.
Türkmenbaşı ismini alması…
Aylara kendisinin ve ailesinin adlarını vermesi…
Altından heykellerini diktirmesi…
Her yere sadece kendi resmini astırması…
Görgüsüzlük şaheseri sayılacak saraylarda oturması…
Yazdığı kitabı Kuran’la bir tutup herkese zorla okutması…
Kendini peygamber sanması…
Halkını baskı altında tutması…
Daha da beteri, bütün ülkeyi müreffeh bir hale getirecek doğalgaz gelirlerini ailesiyle ve yakınlarıyla paylaşıp halkını fakir bırakması…
Bütün bunlara rağmen Türkmenler ağlıyorlar.