Türkiye bitmez tükenmez korku krizleri geçiriyor.

Biz, o kadar uzun zamandır bu krizlerle yaşıyoruz ki artık bunları “normal” sanmaya başladık, nasıl tuhaf bir haleti ruhiye içinde yaşadığımızı anlayabilmek için başka ülkelere gitmemiz, oradaki insanların doğal davranışlarını görmemiz ve insanlardan yayılan o özgürlük havasını solumamız gerekiyor.

Bu ülke neden böyle bir hastalığa tutuldu?

Türkiye’de hiçbir şey çok karmaşık değildir.

İki üç basit soru sormak meselenin özünü ortaya çıkarmaya yeter.

Şimdi soralım.

Ben, “Türk hükümeti ikiyüzlüdür” dersem, bu suç mudur?

Suçtur.

“Türk genelkurmayı iki yüzlüdür” dersem…

Suçtur.

Faşizmin böylesine arsızlaştığı bir dönemi hatırlamıyorum bu ülkede.

Devlet desteğini arkalarına almanın getirdiği şımarıklıkla gittikçe saldırganlaşıyorlar.

Bugüne kadar “sosyal demokrat” maskesi ardına saklananların artık bu “son fasılda” saklayacak bir şeyleri kalmadığı için peçelerini sıyırıp atmaları, toplumun vicdanı olması gereken solu da yok ettiği için, faşizm saflarına katılacak olanları durduracak bir vicdan engeli de kalmadı.

Osmanlı’nın en karışık dönemlerinden biri, biliyorsunuz, Yıldırım Beyazıt’ın ölümünden sonraki dönemdir.

Şehzadelerin tahta geçmek için birbirine düştüğü, imparatorluğun yönetiminin sahipsiz kaldığı zamanlar.

Tarihimize “Fetret Devri” adıyla kaydedilen karmaşa.

Sanırım, o dönemi en çok andıran bir süreci yaşıyoruz şimdi.

Devlet iyice dağınık.

- Beni öldürdüler...

Ellerini karnına bastırarak çalılıkların arasından koşan adam böyle bağırıyordu.

- Beni öldürdüler.

Henüz hayatta olan bir adamın kendi ölüm haberini vermesi, yaşayan birinin ağzından çıkan bu iki kelime, itiraf edeyim ki, insani açıdan önce edebi açıdan beni büyülemişti.

Uzun zaman bu iki kelimeye bakmıştım.

"Beni öldürdüler."