Zürih’te bir otel odasında İngiliz televizyonunun haberlerini izlemek biraz hüzünlü oluyor.

Kuzey Kore’de şimdiki diktatörün babası ve ülkenin “ebedi şefi” Kim İl Sung’un bilmem kaçıncı doğum gününü yüz binlerce insan gösterilerle kutlamış.

Nijerya’daki seçimlerde kırk kişi ölmüş ama daha önceki seçimlere kıyasla kırk ölülü bu seçimin sakin geçtiği söyleniyormuş.

Hepimizin "kaybetmek, yenilmek, hayatın pençesinde ezilmek" için nedenleri var.

Üstelik bu nedenler, donmakta olan birini uykunun çektiği gibi uyuşturucu bir mutluluğa bile çekebilir insanı.

Mücadeleyi, savaşmayı, dövüşmeyi bırakırsın.

Kendini, kendi mazeretlerinin karanlık derinliğine salarsın.

Hayatla arandaki kavgayı daha başlamadan kaybedersin.

En çok da "yenilmekten korkanlar" sever daha baştan kaybetmeyi, "yenilmemişlerdir", sadece savaşa girmemişlerdir.

Bir vakitler, devlete yaklaşık 25 milyar dolarlık bir gelir sağlayacak olan Orman Yasası’nı, cumhurbaşkanının, böyle bir gelirle daha da canlanacak ekonominin hükümete siyasi bir prim kazandırmasını istemediği için veto ettiği söylenmişti.

İnanılması zor bir iddia.

Bir cumhurbaşkanının sadece kızdığı hükümet başarılı görünmesin diye büyük bir geliri engellemesi çok rastlanır bir durum değil.

Ama bunun ve bu tür iddiaların bir dayanağı var elbette.

Uysal bir bahar yağmuru yağıyor.

Gökyüzü kapalı ama yapraklarında biriken su damlacıklarıyla erguvan ağaçları sanki başka bir hayatın ışıklarıyla güneşli bir gün gibi parlıyor.

Bu şehrin şiirini onlar yazıyor.

Bazen Baki gibi yazıyor:

"Dürr ü yakut ile nahl-i murassa sandım

Erguvan üzre dökülmüş katarat-ı emtar"

Haber aniden patladı, Türkiye’nin en büyük iki medya grubundan birine devlet el koymuştu.

Türkiye’nin en güçlü, en dokunulmaz görünen adamlarından birinin elinden “gücü” alınıvermişti.

Buna benzer olayları daha önce de yaşamıştık.

İki medya patronu daha elindeki “gücü” bir gecede kaybedivermişti.