Türkiye, son ve büyük bir hesaplaşmaya doğru gidiyor.

Bu ülke korkulduğu gibi ırka ya da dine dayalı bir bölünme yaşamadı.

Daha korkunç ve daha temel bir bölünmeyle sakatlandı.

Huzur yok bu topraklarda.

Sanki sürekli olarak birilerini yenmek zorundayız.

Ve etrafımızda artık yenebileceğimiz pek kimse yok.

Biz de birbirimizi yenmeye çalışıyoruz.

Yok etmek ister gibi savaşıyoruz birbirimizle.

Türk ordusu disiplinli bir ordu olamıyor.

Otuz üç yaşındaki binbaşıyı paşa yapıp Osmanlı ordularının başkomutanlığına getirerek imparatorluğu parçalatan İttihatçılardan sonra bir daha ordu düzelmedi.

Mustafa Kemal Paşa, İsmet Paşa, Fevzi Çakmak Paşa’yla “üç paşalı” bir yönetimle Cumhuriyet’in ilk yıllarında ordu biraz denetim altına alındı ama 1950’den sonra cuntacılık yeniden hortladı.

1960’da içinde teğmenlerin, yüzbaşıların olduğu bir cunta genelkurmay başkanını tutukladı.

1971’de ordu içindeki cunta savaşları yüzünden Türkiye altüst oldu.

Ordu o hale geldi ki 1980’de “hiyerarşi” içinde “darbe” yaptıkları için övündüler.

Son aylarda iki çok büyük ve etkileyici kalabalıkla karşılaştı Türkiye.

İlki Hrant Dink’in unutulmaz cenazesiydi.

İkincisi Ankara’daki bir milyona yakın insanın katıldığı muhteşem mitingdi.

Doğaya bakarsanız birbirini öldüren hayvanlar görürsünüz. Tarihe bakarsanız birbirini öldüren insanlar görürsünüz.

Daha yaradılışlarında bu iki farklı canlı türü, cinayeti ve vahşeti kendi ortak kaderleri olarak getirmişlerdir dünyaya.

Binlerce hatta milyonlarca yıldan beri bu cinayetlerini sürdürürler.

Hayvanlar hiç değişmemiştir, binlerce yıl önce ne yapıyorlarsa bugün de onu yaparlar.