Bu karanlık, bu dağdağalı günlerde bir bebek girdi hayatıma. Kırmızı ipekten bir kumaş gibi kırışık yüzü, şiş gözleri, uzun parmaklı minik elleriyle getirdiklerinde garip bir acı ve isimsiz, bilmediğim, damarlarınıza bir ilaç zerk ettiklerinde hissettiğiniz o baş dönmesiyle karışık sıcaklığı andıran tuhaf bir duygu hissettim.

Türkiye gerçek bir seçim yaşayabilirse, ordunun ve yargı bürokrasisinin o sonsuz egemenliğinin sonuna geleceğiz.

Şemdinli olayında utanç verici bir anlaşma yaptığı ve bu anlaşmaya güvenerek cumhurbaşkanlığı stratejisini oluşturduğu anlaşılan AKP, kendisi için gidilecek demokrasiden başka bir yol olmadığını gördü.

Hiçbir siyasi partinin bu ülkede hukuk dışı kurnazlıklarla yapılacak işbirliğine dayanarak gerçek iktidarı ele geçiremeyeceğini anladı.

Ihlamur çiçeklerinin, kendi yoğunluğuyla ağırlaşmış tatlı kokuları ağaç diplerine ağırbaşlı bir yorgunlukla akıyor, ben, hayal şatolarının durgun gölleri gibi biriken kokuların içinden yürüyorum.

Binlerce yılın içinden yürüyorum ben.

Öyle laflar vardır ki bazen saçmalığıyla tarihe geçer.

Sanırım YÖK Başkanı ve anayasa profesörü Erdoğan Teziç’in sözü de tarihe geçecek.

Gazetede okuduğum konuşmasında, cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesiyle ilgili şöyle diyordu:

“Anlaşılan siyasi çoğunluk devlet iktidarını ele geçirmek istiyor.”

İnsanların en "hünerlisine" hiç unutulmayacak bir ceza vermişlerdi.

Bir kayayı dik bir tepenin zirvesine çıkarmaya mahkum edilmişti.

Kayayı tam tepeye çıkardığında kaya yeniden aşağıya düşecek, Sisifos onu bir daha çıkaracak, kaya bir daha düşecekti.