Geceyarıları garip bir dille yazılmış muhtıraları internet sitesine koyma tuhaflıkları…

Cumhurbaşkanıyla ve başbakanla görüşüp Milli Güvenlik Kurulu’nu toplayarak tartışılacak “Kuzey Irak’a müdahale” gibi önemli konuları basın toplantılarından açıklayıp, devlet kademelerinde konuşmama ciddiyetsizlikleri…

Kürt meselesi gibi olağanüstü hassas konularda halkı meydanlara davet etme kışkırtmaları…

Zaman, ağır tunç çanların tok vuruşlarıyla kar dağları gibi kayarak üstüme yıkıldı.

Sonsuzluk...

Her yer beyaz.

Çan seslerinin arasında uğuldayan tek bir cümle:

- Kötü bir haberim var... Şevki Bey...

Yıl 2007…

Biz askeri bir darbeden konuşuyoruz.

Bunu konuşabildiğimize göre toplum olarak artık iyice utanma duygumuzu yitirmiş olmalıyız.

Üstelik bizim okur yazarların bir kısmı, “darbe savunuculuğunu” ilericilik olarak göstermeye çalışıyorlar.

Sabah kalktım, hava güzel ama ben yorgunum.

Hatta bıkkın...

Gazeteler sanki ellerime yapışıyor.

Aklıma hep o eski fıkra geliyor.

Adam tren makasçısı olmak için sınava girmiş.

Sormuşlar:
- Karşılıklı iki tren aynı hatta hızla birbirine doğru gidiyor… Ne yaparsın?