Gün ışırken kalktım.

Sıcak, etüv kazanından yeni çıkmış tüylü bir havlu gibi yüzüme yapışıyor.

Soluk alamıyorum.

Ön balkon biraz daha serin.

Bir ordunun yönetim kadrosu, bütün hırsı ve öfkesiyle genç bir gazeteciye yüklendiğinde, onu “maksatlı bir yalancı” ilan ettiğinde susamazsınız.

Yerde yatıyorum.

Elimde 1955 basımı bir kitap.

Gide’in Denemeler’i.

Çevremde, içi yalanlarla dolu kitaplar.

Birilerini öldürecekler.

Aklımdan geçenleri bilseniz ödünüz patlardı.

Geleceğe ait onca görüntünün, düşüncenin arasından sizi korkutmayacak bir şeyler arıyorum.

O kadar zor ki bugünlerde yazı yazmak.