İnsan sürekli olarak yaşadığı ülkeden şikayet eder mi?

Ne bıktırıcı bir şey bu…

Ama her geçen gün bir başka rezaletle karşılaşıyoruz.

Yahu, ne demek bir çete sanığına “üstün hizmet madalyası” vermek?

Veren de bir general.

Üstelik şu anda görevde.

Amerikan edebiyatının unutulmaz kahramanlarından biri Rip Van Winkle’dır, adı artık İngilizcede bir deyim olmuştur.

Küçük bir kasabada yaşayan Rip bir gün dağa gider, orada dans eden cücelere rastlar, onların içtiği içkiden içer ve derin bir uykuya dalar.

Yüz yıl sonra uyanır.

Kasabasına döner ve çok şaşırır.

Amerika’da, kışların sert geçtiği bir üniversite şehrinde tanıştım ben Taner Akçam’la.

Adını çok duymuştum.

Efsaneleşmiş eski bir illegal sol örgütün liderlerindendi.

Ve, kendisininkiler de dahil hayatta hiçbir “sıfatı, ünvanı, makamı” önemsemiyordu, gerçek bir solcu gibi insanları “üretimleriyle” tanımlıyordu.

Yaptığın iş kadar adamdın.

Kocaman bir kedi gibi yatıyorum bazen gecenin içine.

Ilık bir karanlığın örttüğü evlerdeki ışıklar tek tek sönüyor.

Aniden bir ışık huzmesinden kanatları beyazlanarak bir kuş geçiyor.

Sonra sessizlik...

Tarih, dalları sürekli budanan, kurumuş dallarının yerine yenilerinin büyüdüğü, hiç durmadan değişen bir ağaç gibidir.

İnsanoğlunun geçmişi, kurumuş dallar gibi toprağa düşüp kaybolmuş toplumlarla doludur.

Bir kısmını hatırlarız, bir kısmının adını bile bilmeyiz.

2007 yılında Türkiye’de yapılan bir seçimde parti liderlerinin konuşmalarını izlerken içim korkuyla ürperdi.

“Türkiye, budanan dallardan biri mi olmaya hazırlanıyor” diye endişelendim.

Liderler birbirlerine, bir cellat pazarındaki çığırtkanlar gibi, “ip alacak paran mı yoktu, niye asmadın, al sana ip,” “ya sen niye asmadın” diye bağırıyorlardı.