Hayat, birbirine dolanan zincirler gibi ilerliyor, her bir halka bir sonraki halkayı belirliyor.

AKP, içerde ordunun antidemokratik baskısından kurtulup gerçek bir iktidar olmak için, aslında pek de yürekten istemediği halde, Avrupa Birliği üyeliği için ciddi çaba gösterdi.

Bu adım, benim görebildiğim kadarıyla hiç beklenmedik bir başka adımın hazırlığı oldu.

Bizde zenci düşmanlığı yoktur.

Çünkü bizde zenci yoktur.

Beyaz Amerikalılara karşı da zencileri tutarız her zaman.

Beyazların siyahlara niye kötü davrandıklarını bir türlü kavrayamayız.

Ermeni ya da Kürt olmayan birine ırkından dolayı kötü davranılması bizce ayıptır ve insanlığa sığmaz.

Beyoğlu Karakolu’nda Nijeryalı siyah bir adam polisler tarafından ensesinden vurularak öldürüldüğünde belki de bu yüzden şaşırdık biraz.

İnsanlar askerliği icat ettiğinden beri bu mesleğin değişmez bir kuralı vardır, üstüne kesin itaat ve saygı.

İtaat ve saygı olmazsa askerlik de olmaz.

Biz generallere sık sık “silahın gücünü siyasete sokmayın” diyoruz ama bazen haksızlık yaptığımızı düşünüyorum.

Bu coğrafyada onların gücüne sahip olan herkes onların yaptığını yapardı gibi geliyor çünkü.

Hangi siyasetçi emrinde bir ordu olsaydı diktatörleşmezdi?

Orduları olmadığı halde otoriterleşmiyorlar mı?

Ağustos güneşinin, üstündeki süt buğusuna benzer buğuyu aşıp da denize ulaşamadığı, ışıklarının dev bir hasadın altın rengi tozları gibi havada asılı kaldığı sıcak bir öğle vakti, duygularım yuvarlak gövdeli beyaz bulutlar gibi bir yandan bir yana doğru hareket ederek yavaşça değişiyor.

Bana öyle geliyor ki o anda kımıldayan tek şey içimdeki duygular.

Bu hayatı nasıl yaşamalı?