Gorbaçov’la Clinton’dan sonra ilk kez böylesine etkileyici bir lider kalabalıkların önüne çıkıyor.
Bir zamanlar zencilerin kırbaçlandığı, öldürüldüğü, dövüldüğü bir ülkenin ilk siyah devlet başkanı olabilmesi için sıradışı yetenekleri olması gerekiyor insanın.
O kişisel yetenekler de Obama’da var gibi gözüküyor.
Olağanüstü iyi bir hatip.

Milyarlarca insanın yaşadıklarından oluşan hayat dediğimiz o rengârenk kaosun içinde olanlar birden anlamsız gözüktü.
O öldürme hırsı, o para kazanma tutkusu, o kümelere ayrılma merakı, o övünme arzusu, o bitmeyen öfke ve nefret, o iliklerine işleyen korku...
Bütün bunlar bizi kendimizden koparıyordu, varlığımızı, bedenimizi, ruhumuzu fark edemez oluyorduk, büyük bir kazaya dönüyordu hayat ve biz dalgalarla boğuşan kazazedeler gibi bazen öfkeyle, bazen nefretle, bazen hırsla, bazen acıyla kurtulmaya çabalıyorduk.
Hem hayattan kurtulmaya hem hayata tutunmaya uğraşıyorduk.
Kurtulmaya çalıştığımız şey, tutunmaya çalıştığımız şeydi.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş aşamasındaki önemli günleri belirleyen bayramların ismi “resmî bayramlardır.”
Gerçekten de “resmî” bayramlardır bunlar.
“Resmî” kuruluşlar “resmî” törenler düzenlerler.
Fener alayları geçer, balolar yapılır, statlarda gösteriler olur.
Halk bunları seyreder.

Bir Alman cumhurbaşkanına gazeteciler “vatanınızı seviyor musunuz” diye sormuşlardı.

Devlet başkanı, “ben karımı severim” diye cevap vermişti.

Bu düzeyde entelektüel cesarete sahip olan bir siyasetçinin bizim ülkemizden çıkması pek mümkün değil.

Çünkü böyle bir espriyi gülümsemeyle karşılayacak bir toplum yok burada.

Zaten bu toplum dediğimiz şey biraz tuhaf bir şey.

Belki de soruyu böyle sormalıyız.

Burada daha güzel bir hayat sürebilir miydik?

Burada daha güzel bir hayat sürebilir miyiz?

Hepimiz biliyoruz ki sürebilirdik.

Sürebiliriz.

Bunun nasıl bir hayat olabileceği konusunda bir fikrimiz var.