Türkiye'de imaj ve yapaylıkla, şeffaflık ve gerçekçilik hiçbir zaman buluşamadı.
Ortaya çıkan dikenli sorunlar çözümlenmek yerine, sürekli ertelendi ve kurtarıcı pozundaki Hazine'den geçinmeli nutukçuların hamasi nutuklarıyla perdelendi:
- Milletimizin gücü her sorunun üstesinden gelmeye kadirdir.

Politikacı olmadan, kurtarıcı olmaya kalkan çevreciler; bakmışlar ki sadece tek bir dişi kalmış orangutanlardan. O dişiden, yeniden orangutanlar üretebilmeye taktırmışlar akıllarını ve dar alınlı, kısaca boylu, kıllı mı kıllı bir erkek aramaya başlamışlar.
Böyle bir erkek ortaya çıkar da, dişi orangutandan çocuk yapmayı kabul ederse, kendisine 10 bin dolar ödül vereceklermiş.

Günler uzamayı sürdürüyor, sabahları saat 5.45'te başlıyor ortalık aydınlanmaya; hem de ne Meclis'in, ne uzlaşma peşinde koşuşturan siyasal parti liderlerinin kararlarını beklemeden.

İnsan merak ediyor, gecelerden sonra günlerin uzamaya başlaması; insanların yararına "değişimci" bir niteliği kanıtladığından, Kozmos demokrasisinde "sol kanat"ta sayılacak bir özelliği mi gösteriyor; yoksa her yıl aynı "statüko"yu tekrarladığı için, "sağ kanat"ta sayılabilecek bir özelliği mi?
Bırakalım kararı tarih versin.

Yüzlerce yıldan bu yana Türkiye'nin, Osmanoğulları dönemini de kapsayan siyasal katran kazanı, hâlâ daha "taht ve iktidar" çekişmeleriyle fokurdamakta...
Ve hâlâ daha, ne "devlet" kavramının çağdaş bir tanımlaması yapılabilmiş, ne de yorumlara ve tartışmalara yer bırakmayan bir berraklıkta, çağdaş bir anayasa...