Hey babam hey. Takvim 1965 yazıyor. Ocak 1.
Aklım neye takılıyor biliyor musunuz? 1865'in 1 Ocak'ında yazılmış yazılara... O yazıları yazanlar şimdi toz olarak kim bilir nerelerde uçuşuyorlar.
Bir de 2065'in 1 Ocak'ında yazı yazacakları düşünüyorum...

Dünya derler buna dünya... Döner bu dünya. Döner de döner... Biz 1965 1 Ocak'ta varız, 1865'in 1 Ocak'ında yoktuk, 2065'in de 1 Ocak'ında olmayacağız.

***

Şu anda doğmuş çocuklar da dahil, 2065'in 1 Ocak'ında pek az kimse bulunacak dünyada, şimdiki sağlardan.
Bu korkunç akışı kavramak yoruyor insanı. Kopar takvimden bir yaprak, bir yaprak daha... Bakarsın yapraklar azalmış, erimiş, bitmiş, sepete atılmış takvimi taşıyan karton. Ve 1966 gelmiş.

Kendimizi dünyaya yeterince tanıtamadığımızdan sürekli yakınıp dururken de; turizm açısından deniz, plaj ve güneş ülkesi; siyasal açıdan da, laik ve demokratik tek İslam ülkesi olmakla övünürüz...
Polisiye roman edebiyatı açısından bakıldığında, acaba aynı zamanda esrarı çözümlenememiş siyasal cinayetler ülkesi de değil miyiz?
Herhalde biraz, belki birazdan da fazla öyleyiz.

***

Şöyle kalkınıyoruz, böyle kalkınıyoruz, geleceğimiz çok parlak, düşmanlarımız bile bize hayran oluyor falan da; neden esrarı çözümlenememiş siyasal cinayetler ülkesi olma karanlığından bir türlü kurtulamadık şimdiye dek?

Böyle bir sorunun yanıtını, açık seçik ve net verebilecek bir kimse var mı?
Sanki iş, İngiliz yazarı Conan Doyle'un yarattığı ünlü dedektif Şerlok Holmes'e düşmekte...

Ajans haberlerinde Bülent Ecevit'in sağlığı ile ilgili hastane haberleri.
50-55 yıl öncesi Ulus ve Yeni Ulus gazetelerinde Ecevit'le paylaştığımız odalarla, baş başa gece çalışmaları ve sabaha karşı gazeteden çıkarak Bahçelievler'deki komşu sayılacak evlerimize konuşa konuşa yaya yürüyüşlerimiz...
Sonra değişen yaşam çizgileri...

Ve şimdi de Ecevit'le ilgili sağlık haberleri... 50-55 yıl öncesindeki beneksiz ve sıcak bir dostluğun, geçmişe doğru yüreğimden uzanan dalgın bakışıyla; Ecevit'e ıstırapsız bir sağlık dilemekten başka da bir şey gelmiyor elimizden.

***

Medyada, Cumhuriyet gazetesine atılan bombalarla, kanlı-ölümlü Danıştay baskınının, bir ölçüde gün yüzüne çıkmaya başlayan esrarengiz sanıkları, dallana budaklana; Susurluk kepazeliğine kadar uzanmakta...
Sade Susurluk kepazeliğine kadar mı; 1966'da Akşam gazetesinin hem Ankara temsilcisi, hem de yazarı olan İlhami Soysal'ın; o zamanki Genelkurmay Başkanı'nı eleştirdiği için, kaçırılıp hırpalanmasına kadar...

Kimse ayvayı nasıl yediğini düşünmemektedir. Oysa demokratik gelişim de, toplumsal kalkınma da, ayvayı nasıl yediğimizden geçmektedir. Remziye, plajda gözetleme deliği büyük olan kabinleri seçmektedir.

Oto-moto Endüstriyel Con. Limited T.A.Ş. Company Son. Holding'in kapıcılarından Sarı Hasan, ayvayı komposto olarak yediğini söylemektedir. Sarı Hasan üstünde yapılan bir inceleme, onun da ayvayı komposto olarak değil, herkes gibi yediğini ortaya koymuştur. Şevket, Süheyla'yı garsoniyerinde çırılçıplak soymuştur ve ayvayı ondan sonra yemiştir.
Süheyla ise ne yediğini hatırlamamakta: