‘Çabalama kaptan ben gidemem’

Dün “Dünya Tiyatrolar Günü” idi. Binlerce yıl öncesi, eski “Yunan tiyatrosu”ndan bu yana; tiyatro sanatının sahnelerde sergilediği “acıklı-gülünç” çok geniş boyutlu “İNSANLIĞIN Röntgeni”; kendi dönemlerinin koşullanmalarıyla çeşitli hipnozlarının kör kuyuları içine savrulmuş kuşaklara, kendi “öz gerçeklerini” göstermeye çalıştı.

Küfür krizleri tutan politikacı...
Her yerde mikrop gören politikacı...
Ne söylerse, boyuna aynı sözleri söyleyen politikacı...
Hiçbir şeyi beğenmeyen ve kendinin bakirliğini öven politikacı...
Sürekli seçim hesapları yapan politikacı...
Kırmızı çizgilere basmamaya dikkat eden politikacı...

12 Mart’ta bendenizi de bir sabah vakti evden alıp Selimiye Kışlası’na getirmişler, kapısının üstünde “Sorgu odası” diye yazılı, yatağı da bulunan büyükçe bir odaya tıkmışlardı.
2 hafta boyunca her gece, odadaki hoparlörlerden sabaha dek işkence sesleri dinletmişlerdi.

Hrant Dink’in öldürüleceğini bazı üst düzey militerler biliyormuş.
Zaman zaman yapılan açıklamalara bakılırsa, Türkiye’de 16 bin faili meçhul cinayet var; yılda 60 milyar dolarlık da uyuşturucu ve silah kaçakçılığı...

* * *

İnsanın aklı takılıyor, acaba kimler biliyordu kimlerin öldürüleceğini ve bir türlü yakalanamamış katiller kimler?
Ne karşılığında kimler, kimleri neden öldürüyor; yılda 60 milyar dolarlık uyuşturucu ve silah kaçakçılığından kimler nemalanıyor?
“Önce vatan ve laiklik”, “önce türban ve demokrasi” nutuklarının arkasında kalan birtakım kanlı kaşkarikolar...

Bu arada Başbakan Tayyip Bey de, biraz fazla abanmaya başladı Mehmet Akif’e. Azıcık da Tevfik Fikret’e bir göz atsa; 100 yıla yakın bir süre önceki kutuplaşmaların, kimlere nelere mal olduğunu da başlar görmeye.

* * *

Özellikle Mehmet Akif’in oğlu, çok zor bir hayat yaşadı ve 1962 yılında Beşiktaş’taki bir çöp bidonunda bulundu nâşı.
Mısralarını hazır olda dinlediğimiz bir şairin oğluna, öyle bir hayat layık görülmemeliydi.