Başka iradelerin belirlediği bir düzene uyumlu olarak çalışmak ve her gün işyerlerine gidip gelmek...
Bin bir zorluğun ve sorumluluğun dışında, bir türlü kendince zamanı unutmanın sere serpe gövdesel zevklerini çıkaramamak...
Derken cumartesiden başlayan ve yılbaşını da içeren 5 günlük bir bayram tatili.
Oh be...

2007'nin ilk yazısı...
Adımı, bir dergide yayımlanmış olarak ilk gördüğümde, yıl 1943'tü ve bendeniz de 15 yaşında, 9'uncu sınıftaydım.
"Yazı"yı bir ömrün en değişmez rotası yaparak yaşamanın çizelgesi; "gelişmiş" ve "gelişmekte olma" ayrımının dışına çıkarıyor kalem emekçisini.

Yüz yıl önce İstanbul'da siyasal olaylarla ilgilenenler, Türkiye'nin bugünkü durumunu ne kadar öngörebilmişlerdi acaba?
Örneğin Dersaadet nüfusunun 10 milyonu geçeceğini, her yeri gecekondularla birlikte TV antenlerinin kaplayacağını, köylü kökenli 2 milyonu aşkın insanın Almanya'da yaşamaya başlayacağını ve ülkeyi bir hanım başbakanın yöneteceğini, herhalde akıllarının ucundan bile geçirmemişlerdi...

Biten bir yılın son günüyle yeni bir yılın başlangıcı, Kurban Bayramı'yla da üst üste düştü. Başbakan Tayyip Bey'in erkek bir torunu oldu ve eski Irak diktatörü Saddam Hüseyin idam edildi.
Annem sağ olsa, açılmış avucunu havada şöyle bir gezdirerek:
- Hayat işte, derdi.

Bitmekte olan yıl takviminin son 2 yaprağı...
Hemen hepimiz başladık telefonlarda konuşmalar biterken:
- Yeni yılın şimdiden kutlu olsun, demeye...
Tıpkı:
- Kral öldü, yaşasın kral dercesine...