Bayrağı sarılı tabut, caddeyi dolduran insan selinin ortasından, eller üstünde, ağır ağır Milliyet gazetesinin önüne doğru geliyordu.
Ufak tefek, sessiz bir çocuk, okulun bahçeye açılan kapılarından birinin yanında duvara dayanmış, ders zilini beklerken, elindeki gazeteyi karıştırıyordu.
Tabut siyah örtülü katafalkın üstüne konuldu.

Türkiye'de zenginler, yahut patronlar kulübü diye bilinen TÜSİAD'a karşı, birdenbire politikacıların zehir zemberek "bölücülük" suçlamaları manşetleşti basının gündeminde.

***

Hrant Dink'in cenaze töreninde yüz bin kişilik bir insan selinin, ellerinde "Hepimiz Ermeniyiz", "Hepimiz Hrant Dink'iz" pankartlarıyla kilometrelerce yürümesi; bir türlü "gelişmiş"liğe terfi edemediği için, kendi ırk ve inancıyla övünüp durma avuntusunun kapalı çemberi içine hapsedilmiş bir İslam ülkesinde; hem rastlanmadık, hem de beklenmedik bir manzaraydı.

***

"Vatanı ve milletiyle devletin bölünmez bütünlüğü" türü dogmatik kalıpları; milli gelirin dağılışındaki uçurumlu bölünmüşlük ve Hazine'den geçinmeli kesimin, kendi saltanatıyla güvencesi için yaptığı harcamaları, sağlık örgütlenmesine yapılmış yatırımlarla kıyaslamada ortaya çıkan vahşi dengesizlikle karşılaştırma; mahkeme mahkeme süründürülmek için de yeterliydi, faili meçhul bir cinayet kurbanı olmaya davetiye çıkarmaya da...

Kışla-cami çatışmasında yeni bir sentez aranmakta... Dileyelim bulunur...
Daha önceki çağlarda olduğu gibi, 20. yüzyılın son yıllarında da içine doğru hızla kayılan divanelikler mağarasının sosyoekonomik nedenlerini, tekrar ön plana çıkaracak değiliz.
Tekrar ön plana çıkaracak değiliz, bizimle neredeyse aynı nüfusa sahip olan Fransa'da köylü sayısı 750 bin kişiye inmişken, bizde neden hâlâ daha 40 milyonda kazık kakıp kalmış olduğunu...
Bu böyle.