Kutsallaştırılmış tabuların kalesi arkasında, resmi tarih ve hamasi politik böbürlenmelerin neleri maskelemiş olduğu gün günden daha çok açığa çıktıkça; kendi halindeki insanların beyninde usulca bir soru işareti kıvrılmaya başlıyor:
- Türkiye nereye gidiyor?

Yaşı, herhalde 85'in üstündeydi. Uzun boylu, bakımlı saçları, düzgün giyimiyle hiç de yaşlılık kokmayan bir kadındı. Havalar biraz açtı mı, hemen her gün tek başına uzun yürüyüşlere çıkar; başında bir eşarp, yılların yorgunluğuna meydan okuyan bir irade ile kuytu yolların, denizin, ağaçların, tarlaların tadını duya duya, usul adımlarla kilometreler boyu gezinip dönerdi.

***

Yönetici kadrolarda kutsallaştırılmış tabuların arkasına sığınarak, Hazine'den geçinmeli bir saltanat sürme ve batıcı eleştirileri "kutsal tabulara" dil uzatmakla suçlama kurnazlığı, eski bir ortaçağ geleneği...
Bir türlü "gelişmiş"liğe terfi edemeyen ülkelerin toplumları, hâlâ daha bu zokayı yutmuş durumda.

Politikanın dilini, olayların dili tekzip etmeyi, örse vurulan çekice döndürdüğünde; bir yandan suikastlarla, futbol karşılaşmalarındaki taraftarların tribünlerdeki kahramanlık çatışmaları artar; bir yandan da apronda deve kurban etmeye, Başbakan'ı resmi arabasından zor bulunmuş bir balyozla çıkarmaya benzeyen komiklikler dünyayı kahkahaya boğmaya başlar.

***

Bayrağı sarılı tabut, caddeyi dolduran insan selinin ortasından, eller üstünde, ağır ağır Milliyet gazetesinin önüne doğru geliyordu.
Ufak tefek, sessiz bir çocuk, okulun bahçeye açılan kapılarından birinin yanında duvara dayanmış, ders zilini beklerken, elindeki gazeteyi karıştırıyordu.
Tabut siyah örtülü katafalkın üstüne konuldu.