Vaktiyle cimri mi cimri bir adam varmış. İkinci bir boğazı daha besleyerek evin masrafı artmasın diye de, bir türlü evlenemiyormuş.
* * *
Mahallede, adamın cimriliğini ve neden evlenemediğini bilen genç bir kız; adam kapılarının önünden geçerken, başlamış elini pencereden dışarı uzatıp, bir avuç havayı ağzına götürerek yiyormuş gibi yapmaya.

Abartmalı bir övünme açlığı üstüne, eski bir fıkra: Adamın biri, kol yahut cep saati yerine, sırtında upuzun mobilyasıyla sallangaçlı koskocaman bir salon saati taşıyarak dolaşıyormuş.

Bir kirpi, sevişmek için bir elbise fırçasının üstüne çıkmış ve bir süre sonra inince de şöyle demiş:
- Herkes hata yapabilir.
* * *
Bir Fransız mizahçısı da şöyle diyor:
- Esas olan “hata”dır. “Doğru” ise, “hata”nın yanılmış bir biçimi...
* * *
Şimdi insanın aklı takılıyor; Hazine’den geçinmeli mesleksiz “mevki sahipleri”nden biri, yediği nanelerin ima edildiği kaygısına kapılarak, “kirpi fıkrası” hakkında şöyle bir demeç verir mi acaba:
- Durup dururken bir kirpi fıkrasıyla, ülkenin yönetimini sinsice yıpratmaya çalışanlar, vatanın içerideki düşmanlarıdır. Hadleri bildirilecektir. Ne milletimiz bir elbise fırçası, ne de onun üstündeki devlet bir kirpidir. Kaldı ki kirpiler de, en yararlı canlılardandır; yılanların üstesinden sadece onlar gelebilir. Vatanın içerideki düşmanları olan yılanlar, korksunlar kirpilerden.

Bayramda bir avuç da, kızlı-erkekli 6-7 yaş çocuğu geldi kapıya, bayramlaşmak için.
Henüz “riya” tozlarına bulanmamış masum bakışlarıyla, ne kadar da sevimliydiler.

* * *
Bayramın sonuncu günü ikindiüstü, kapı adeta ürkekimsi bir titreşimle çalındı.
Açtığımda, yine sevimli bir ufaklık duruyordu karşımda ve utangaç bir sesle:
- Bayramınızı kutlarım, diyordu.
- Ben nerde oturuyorsun bakayım, diye sordum.
- İki sokak yukarda, dedi; sonra da kendisince önemli olan bir ailenin adını söyleyerek:
- Onların komşusuyuz, diye ekledi.

Nasreddin Hoca’ya sordular: - Hoca, sen ne düşünüyorsun bu “ayaklar”la, “baş” tartışmaları hakkında?
Hoca, sakalını sıvazlayarak gülümsedi:
- Onu, dedi; gövdenin orta yerindeki “kıç”a sormak gerekir, çünkü ancak orası sayesinde mümkün bir koltuğa oturmak, kendini “baş” sanabilmek için.
* * *
İncili Çavuş’a da sordular aynı soruyu:
- Çavuş, sen ne düşünüyorsun bu konuda?
İncili Çavuş:
- Ah, dedi; 2. Dünya Savaşı sırasında ABD Başkanı olan Franklin Roosevelt sağ olacaktı da, o anlatacaktı “ayaklar”ın değerini.
- Nasıl yani?
- Franklin Roosevelt kötürüm olduğu için hiç ayağa kalkamıyor, tekerlekli bir sandalyeyle dolaşabiliyor, başkanlık koltuğuna bile oturamıyordu.
- Çavuş, yani sence “ayaklar”ın değerini anlayabilmek için kötürüm mü olmak gerekir?