Yazmak bırakılabilir mi? Ya da bir yazar neden yazmaktan vazgeçer? Yazmadıkları için de okuyor olabilir miyiz yazarları? Durum oldukça karışık... Yazmamak üzerine bir okuma yapmak işe yarar belki

Truman Capote'nin yaşamından bir dönemi konu alan 'Capote' , bir süre önce Türkiye'de de gösterime girdi. Filmde Capote'nin New York Times'da okuduğu bir 'üçüncü sayfa haberi'nin peşinden giderek ve yıllarını vererek In Cold Blood 'ı (Soğukkanlılıkla ), kendi deyimiyle 'kurgusal olmayan ilk romanı'nı ortaya çıkarışını izleyenler, Capote'nin yanında dolaşan, onun asistanlığını (ya da Capote'ye göre sekreterliğini) yapan ve sonunda kendi kitabını yayımlayan kadını belki merak etmiştir, belki de etmemiştir.

Flaubert duygularını zarflayıp saklarmış, Orwell'in ilk karısı hayatından bezmiş, Kerouac, 'Yolda'nın ilk eleştirisini okumak için gece yarısı sokağa fırlamış... Hemingway'in Küba sırları ise araştırılıyor!

Bir yazar öldüğünde, özellikle de ünlü bir yazarsa, ardında yalnızca yapıtını bırakmıyor; yaşamı da, hem kendi yaşadığı biçimiyle, hem de başkalarının algılayıp tanık olduğu biçimiyle o yapıta eklemleniyor ve ortaya kimi zaman tutarlı, kimi zamansa inanılmaz çelişkiler barındıran bir bütün çıkabiliyor.

Dan Brown'un 'Da Vinci Şifresi'nde geçen, İsa'nın Meryem'le evlendiği, çocuklarının olduğu ve soyunun sürdüğü varsayımını başka bir kitaptan çaldığı iddia ediliyor

Çalıntı tartışmaları kimi zaman mahkemede bitebiliyor. Dan Brown'un 'Da Vinci Şifresi'nin başına da bu geldi.

"Çaylak şairler taklit eder; olgun şairler çalar," demişti T.S. Eliot. İnternetin yaygınlaşmasıyla okullarda çalıntı ödev sorunu o kadar ciddi boyutlara ulaştı ki, bu tür hırsızlıkları saptamak için özel yazılımlar geliştiriliyor artık.

Şu soruyu soruyordu Sebald: 'Neden savaş sonrası Alman edebiyatında, milyonlarca Almanın yaşamış olduğu korkunç deneyimler bu kadar az iz bıraktı?'

Bazı kitlesel olayların, bütün bir ulusa travma yaşatabildiğini biliyoruz Holokost da Almanlar için böyle bir olaydı. İkinci Dünya Savaşı'ndan hemen sonraki kuşak, bu deneyimin utancını, suçluluğunu her zaman taşıdı. 1968 kuşağıysa bu utancın ve suçluluğun artık neredeyse tamamen kabul edildiği bir ortamda, savaşa bir başka açıdan daha bakabilmeyi başardı, mazlum Almanlar.

Yazar-sanatçı Shelley Jackson, 2095 sözcüklük öyküsünü gönüllülerin bedenine yazdırıyor hem de çıkmamacasına. Katılan her kişinin tek bir sözcük aldığı proje, 'bedenyazısı' geleneğinin son örneği

Nathaniel Hawthorne'un Scarlet Letter (Kırmızı Harf) adlı klasik romanı, zina işlemiş ve bundan hiç de pişmanlık duymayan, dolayısıyla Victoria dönemi ahlâkına ciddi bir itiraz oluşturan Hester Prynne adlı karakteri ve daima üstünde taşıdığı 'A' ('adultery'- zina) harfini konu alır. Kadının utancını asla unutmaması ve her karşılaştığı insanın, işlediği suçu bir bakışta anlaması için geliştirilen bu ceza, birlikte olduğu Dimmesdale'a da uygulanır; biri üstüne 'A' işlenmiş giysisini hiçbir zaman (ve kendi isteğiyle) çıkarmaz, diğerinin dövme 'A'sı zaten çıkamaz.