Bu okuduğunuz satırları bir çok şehirde mesaileri iptal ettiren o sıcak günde yazıyorum.

Yani siz okurken artık “dün” haline gelmiş olacak günde...

Her yönüyle tahammülü zor, kalabalık bir hayat yaşıyoruz. Bir çok şeye sinir oluyoruz, birçok şeyden rahatsız oluyor, bir çok şeye çok derin itirazlarımız var.

Zaman gıcırdayarak geçerken, dünya uğuldayarak dönerken, koca adamlar hayatları boyunca uydurabildikleri tek yalanı tefrikaya dönüştürürken, bıçaklar hoyratça tene girerken, gerçekler ruhu acıtırken, taze yaralara kuru tütün basılırken, sancılar damarlarda tutuşurken, kapı zilleri kimsesizlikleri perçinlerken, ak saçlara asfalt karası sürülürken, hassasiyetler el çantalarının en dibine sürülürken, biraradalığın tadı, ipin ucu kaçırılırken, basamakların, panjur aralıklarının, yelpaze kanatlarının, kara kalem portrelerin akılda kalan çizgileri durmadan silinirken, gömlek ceplerinde tuhaf cinayetler işlenirken, düşmeyen, ısıtmayan, yatışmayan bir kötü heyecan içimizi doldururken, siperler terkedilirken, insaniyet cepheleri birer birer düşerken.. biz neyi yaşıyorduk, yaşıyoruz?

Dünyada milyarlarca insan yaşıyor. Bu sadece demografik bir gerçek değil, aynı zamanda üzerinde düşünülmesi gereken bir insanlık gerçeği...

Milyarlarca insan, milyarlarca ruh, milyarlarca hikâye... Şimdi bu milyarlarca insan, milyarlarca ruh, milyarlarca hikâyenin başkalıkları elinden alınıyor, hepsi tek bir insan, tek bir ruh, tek bir hikâye kalıbına dökülmek isteniyor.

Gecenin ücra köşelerinde, insanların sokaklardan, caddelerden, meydanlardan el ayak çektikleri saatlerde dolaşmak gerek...

Saatlerin ilerlemediği, derin karanlık bir uykuya daldığı saatlerde...

Şehirlerin en çıplak, en sakınmasız, en telaşsız saatlerinde...

Koskoca bedeniyle hırıldayan, külçe gibi yığılmış, yorgun hayata bir yabancı gibi bakmak gerek...

Işıkların azaldığı, seslerin azaldığı, kıpırtıların azaldığı, sözlerin hiç kalmadığı o ıssız saatlerde görmek lazım hayatı...