Sığırcıkların gökyüzünde yaptığı o muhteşem dansa hiç tanık oldunuz mu? Kütahya'da yaşayanlar bugünlerde bu ayrıcalığı doya doya yaşıyorlar. Zafer Meydanı'nda toplanarak bu muhteşem kuş balesinin keyfini çıkarıyorlar. Nereden biliyorum?

Sessiz Gemi'ye bu defa da Philippe Noiret bindi ve gitti. Bu yazıyı "sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol" dizesini yalancı çıkarmak istiyorum. İçimin bütün cümleleriyle Cennet Sineması'nın o tatlı, o babacan makinistine el sallıyorum.

Kim Philippe Noiret? Ruhumun beyazperdesine düşen bir çok iz, bir çok hatıra...

Diyenler haklı çıktı, son yapılan araştırmalar zengin ve gelişmiş ülkelerde yaşayan gençlerin, yoksul ve az gelişmiş ülkelerdeki yaşıtlarından iki kat daha mutsuz ve umutsuz olduğunu inkar edilemez biçimde ortaya koyuyor. Yani parayla saadet olmayacağı artık bilimsel bir gerçek...

Türkiye'de geçen, Türkiye'deki herhangi bir durumu, hikayeyi, olguyu anlatan bir film çekseydim; bizim toplumumuza ait gerçek hiçbir kareyi filmime koymazdım. Çünkü eğer koysaydım, film izleyenlere asla “sahici” gelmezdi, inandırıcı olmazdı. O kadar çatılmış kişiliklere, o kadar iğreti ilişkilere, o kadar kodlanmış bir hayat kültürüne sahibiz ki, insan bu hayatın içinde kendini gerçek hissetmiyor.

Son zamanlarda kafamın içinde hayatımın tadını epeyce karıştıran serseri kaygılar koşuşturup duruyor. Eskiden bu kadar kaygılı bir tip değildim. Hatta bir miktar gamsız bile sayılabilirdim. Şimdi çok lazım bir şeymiş gibi durmadan kaygı üretip duruyorum.

Hem de eften püften şeyler hakkında... Mesela geçen gece saat 03.30 civarında kalkıp ocağı kontrol ettim. Oysa çayın altını söndürdüğümü çok iyi hatırlıyordum ve bu konuda hiçbir şüphem yoktu.