Başlıktaki kavramı duymuş olmalısınız, hatta aranızda aynı adlı filmi seyredenler bulunduğuna da eminim. Film, kavramdan yola çıkılarak üretilmiş kurmaca bir hikayeye dayanıyordu. Daha doğrusu aynı hikayenin gidişatındaki minicik ray değişiklikleriyle kaç değişik yöne akabileceğini, kaç farklı hikayeye dönüşebileceğini anlatıyordu. Ama bizim konumuz film değil, kavram...

Son günlerde bütün gazetelerde, bütün sütunlarda hain eller tarafından işlenmiş menfur bir cinayete dair yazılar okumaktasınız. Bu yazı da o yazılardan biri... Muhtemel ki konuya yeni bir açılım getirmeyecek, sıkılan ruhlara bir ferahlık bahşetmeyecek.

Bugünün insanları oyalanacak bir şeyler bulamadığında çok sıkılıyor. Çünkü o takdirde kendilerini oyalayacak bir şey bulmaları gerekiyor. O şeyi bulamazlarsa o zaman durum felaket oluyor. Çünkü kendileriyle başbaşa kalıyor, sessizlik kısa zamanda yerini iç seslere bırakıyor. Bugünün insanları iç sesleri sevmiyor, dış seslerle iç seslerin üstünü örtmeye çalışıyor.

Binaların içinde yüzü dünyaya bakan pencereler var. Sokaklara, caddelere, meydanlara, şehirlere bakan pencereler... Zaman zaman biraz durarak, biraz oturarak, hiç değilse birkaç dakika kargaşanın dışına çıkarak, o binaların içinden, yüzü dünyaya çevrili o pencerelerin ardından olan bitene bakmak, hayatın seyrini izlemek gerek... Her şey çılgıncasına akıyor. Pencerenin bu yanını görmek için, diğer yanına geçmek şart... Bu deli ırmağın farkına varmak için, kıyıyı bulmak şart...