Bu böyle gitmeyecek, sahiden bir şeyler yapmalı. Umutlarımızı hangi taraftan kaç kişi öldü, bulunduğumuz tarafa göre, kimin 'burnu sürtü'ldüye mi bağlayacağız? Bundan barış çıkar mı? En kötüsü artık 'barış' lafının bir anlamı kaldı mı?

'Dost ve kardeş ülke' Pakistan'da kıyametler kopuyor, buradan pek duyulmuyor. Bari Cumhurbaşkanı Gül'ün geçen haftaki ziyaretini vesile edip biraz Pakistan üzerine konuşsaydık.

Her şeyden önce, bu kardeşlik nereden geliyor hatırlayalım. İsterseniz ben hatırlatayım, bu kardeşlik, Soğuk Savaş döneminde, Sovyetleri kuşatma stratejisi çerçevesinde ve Eisenhower Doktrini uyarınca oluşturulan 'Jeopolitik Kurumlar'dan biri olan Bağdat Paktı (1957) ile başladı.

Türkiye'nin gündemi bu kadar yoğunken, Lübnan'dan söz etmek biraz garip kaçacak ama Lübnanlılar öyle düşünmüyor. Türkiye'nin Ortadoğu'daki rolünün giderek arttığını ve dolayısıyla ilgisinin de arttığını varsayıyorlar. Her seferinde, görüştüğüm Lübnanlı yazar çizerlere Türkiye'de Ortadoğu'yla, hele Lübnan ile ilgili fazla haber ve yorum çıkmadığı gerçeğini alıştırarak anlatmaya çalışıyorum, çok şaşırıyorlar.

Ortalık derin dış politika analizinden geçilmiyor. Ama izleyebildiğim kadarıyla son olayların PKK, Türk-Kürt ve hatta Türkiye ve Kuzey Irak Kürtleri arasında bir meselenin ötesinde Ortadoğu'nun geniş tablosunda olanlar ve özellikle Irak'ta olanlarla bağlantılı olabileceği ihtimali gölgede kalıyor.

Benim en çok üzüldüğüm, bu toz duman arasında korkarım, başörtüsü yasağı konusu da yine çözülemeden rafa kalkacaktır. Seçim sonrası, Seyfettin Gürsel'in Referans gazetesindeki bir yazısında da işaret ettiği gibi, cumhurbaşkanlığı konusu, demokratikleşme süreci üzerinde gölge yapmaya devam edecektir.