Belli ki siyasi gündem artık hep Çankaya savaşları çerçevesinde dönecek, her konu dönüp dolaşıp oraya geliyor. Önce Cumhurbaşkanı telaffuz etti, şimdi muhalafet topyekûn erken seçim istiyor.
Şimdiye kadar, 'Nedir gerekçe, erken seçimi gerektirecek ne var?' diyordum, vazgeçtim.

Mehmet Bekaroğlu ve Ertuğrul Günay'ın önderliğinde bir siyasi parti çalışması geçen hafta sol ve Müslümanlığın bir araya gelip gelemeyeceği tartışması yarattı. Bekaroğlu daha eski olmakla birlikte, her ikisi de benim iyi dostlarım ve geçtiğimiz hafta, beni de, çalışmaları konusunda bilgilendirdiler. Yeni bir siyasi partinin oluşma koşulları ayrı mesele, ancak böyle bir siyasal-düşünsel eksenin oluşmaya başlamasını son derece önemli buluyorum.

'İnançlı olmasaydım solcu kalmaya devam edemezdim' diyen birisi olarak, sol siyaset ve Müslümanlık, üzerine konuşmayı en sevdiğim konulardan biri. Ancak, bir gazete yazısına sığamayacak kadar derin, uzun, çetrefilli bir konu. Yine de birkaç şey söylemeden geçemeyeceğim.

'Montesquieu'nun, Voltaire'in çocukları bunu nasıl yapar?'mış. 'Fransızlar Voltaire'in, Türkler Mevlana'nın çocukları' kafasında olan 'çiçek çocukları'nın dünyada olan biteni kavrama imkânı yok. Dahası, bu bakış aslında naif ve masum da değil.

Voltaire ve Montesquieu gibi Aydınlanma filozoflarının aynı zamanda oryantalist bakışın temsilcileri olması ve iyi örnek olmadıkları meselesini bir yana bırakalım. Ne Fransa, ne genelde Batı medeniyeti, özgürlükçü düşünceden ibaret, ne de Osmanlı dönemi baştan aşağı tarihin pespembe bir sayfası.

Biz, doğal olarak edebiyat ödülü ile ilgiliyiz, ama bu yıl Nobel Barış Ödülü çok tartışmalı bir isme, Bangladeşli mikrokredi mucidi ekonomist Muhammed Yunus'a verildi. Hoş, Nobel Barış Ödülü'nü alan diğer bazı isimlerin yanında (mesela Kissinger) Yunus üzerindeki tartışma gölgesi hafif kalabilir. Ancak, mesele hiç de hafifsenecek gibi değil.

Bunu, geçtiğimiz ekim ayında Nation dergisinde çıkan, 'Neoliberalizme Nobel Barış Ödülü' başlıklı yazının sahibi Alexander Cockburn ve bu yönde itirazları olanlarla aynı görüşte olduğum için söylüyorum. Yani, mikrokredi ve benzeri uygulamaların, neoliberalizmin uzantıları olan kandırmacalar olduğunu düşündüğüm için.

Yazının başlığı sizi yanıltmasın, ben Orhan Pamuk'un şahsında Türkiye'nin Nobel aldığı hissine kapılanlardan değilim. Türkiyeli bir yazarın Nobel almasının heyecan yaratması doğal, ama ödülün yazarın şahsi başarısının ödülü olduğunu unutmamakta, başarısının hakkını teslim etmek açısından fayda var.