'Laiklik ve demokrasi arasında sorun yoktur, bunlar birbirini tamamlar' veciz ifadesi güzeldir, uzlaştırıcıdır, yatıştırıcıdır ama onun ötesinde bazı gerçekleri görmemizi engeller. Gelinen noktada, bu gerçekleri bir daha gözden geçirmeden yola devam edemeyeceğiz.

Yakın tarihin en önemli siyasi krizlerinden biri daha gittikçe çamura batıyor. Tüm bu gidiş içinde, doğrudan taraf olanların birbirine söylediklerini bir yana bıraksak bile, güya daha serinkanlı tartışmalar da hâlâ okul münazarası havasında sürüyor. Başımıza gelenlere rağmen her defasında bir arpa boyu yol almadan yolumuza devam ediyor oluşumuz biraz da bu yüzden değil mi?

'Ortadan konuşuyormuşum'. Konuşulacak başka yer var mı?

Gelin taraflara bakalım. Önce, memlekette, yargı kurumu ile yürütme birbirine girmiş, olayın ciddiyetini, vahametini anlamamakta zorlananlar var.

Olabilecek en kötü şeylerden biri oldu ve AKP'nin kapatılması davası açıldı. Bu, sıradan bir siyasi kriz değil, sistem krizi ve gelinen nokta, tüm ülke için çok ama çok vahim. Süreç ne şekilde işlerse işlesin ve sonuç ne olursa olsun, hasar şimdiden çok büyük.

Çok partili hayata geçişle birlikte, yine neredeyse sömürge idaresine karşı halkın 'gerçek' temsilcilerinin idareyi ele alması 'demokrasi' olarak tarif edildi. Bugün hâlâ, 'iktidarı elinden bırakmak istemeyen seçkin zümre', 'bürokratik oligarşi', 'atananlara karşı seçilenler' terimlerini bolca kullanan demokrasi söyleminin gerisinde, aslında Cumhuriyet ile bir türlü hakkıyla yapılamayan bir hesaplaşma var.