Siz bu satırları okurken Lübnan’da ölen sivillerin sayısı kaça yükselecek bilmiyorum, bugün itibarıyla beş yüzü aştı.

Kana saldırısını aynı anda aynı haber kanalından (hoş CNN dahil tematik TV kanallarında Lübnanlı çocukların üzerine yağan ateşe ilişkin haber bulmak için saatlerce beklemek gerekiyor) ‘seyreden’ (Hamas ve Hizbullah’ı terör örgütü olarak niteleyen, antisemitizmi lanetleyen sosyal(ist) demokrat) bir arkadaşım telefonda, ‘Hitler işini yarım bırakmış’ biçiminde tüyler ürperten bir cümle sarf ediyor. Cümleyi duymadan az önce Birleşmiş Milletler’in İsrail temsilcisinin konuşmasını dinlediğimde de tüylerim diken diken oluyor.

Sırlı Tuğlalar’da yer alan bir öykümün konusu bu idi: ‘Babailiğin iki kolundan biri Orhanilik öteki Müslimilik’tir ki, ikincisinin postnişini Müslüm Baba bir gün, yoksulların parasını alıp zenginlerin bankalarına aktaran bir zalime rastgelince fena halde sinirlenerek, ‘yav’ dedi, ‘sen yılan mısın, baykuş musun?

Acı, kutsal bir vahşidir. Niçin kutsal? Çünkü insanı aşkınlık deneyimine götürürken kendisinin dışına atar ve ona varlığından habersiz olduğu birtakım zenginlikleri gösterir. Ve vahşidir; çünkü kimliğini bozarak yapar bunu. Tercih şansı bırakmaz insana. Yanma riskinin büyük olduğu bir ateş deneyimidir.

Sahnenin ortasına Maksim’e hatta Tepebaşı’ndaki pavyonlardakine benzer bir platform koyup, geri kalan alana masalar yerleştirip, üzerini naylon güller ve bayat kuru pastalarla ‘süsleyip’, mini etekli birkaç sarışın kızı sahnenin farklı yerlerine ‘serpiştirip’, yeni ‘albüm’ü çıkmış, saçları jöleli, beyaz takım elbiseli, ‘terbiyesiz’ gırtlaklı tenorları bağırtarak ‘müzik-eğlence programı’ yaptıklarını sanan çeşitli ‘yapımcı-yönetmen’lerin, Sabahat Akkiraz’ın yurtdışında görkemli bir müzikal başarısı söz konusu olup da programa davet etmeleri gerektiğinde, asistanlarıyla konuşurken şu cümleyi kullanmaları gelenek haline gelmiştir: ‘İyi güzel de sahnesi zayıf.’