'Toprakta gezen gölgeme toprak çekilince Günler şu heyulayı da er geç silecektir Rahmetle anılmak ebediyet budur amma Sessiz yaşadım kim beni nerden bilecektir?'

Yetmiş bir yıl önce, 1936'nın 27 Aralık'ında sona eren dünya yaşamını böyle niteliyordu Mehmet Akif. 'Birkaç mısrada yitip gitmiş, heder olmuş bir ömür...' Oysa, her anı bir mücahede ve murakabe ile geçmiş, mustarip ama daima umutlu, huzurlu, ahlakî bir hayattı onunkisi. Cemal'e yürüdükten sonra, aziz bedeninin yattığı toprağa dikilecek olan taşa şu dörtlük kazınsın istemişti:

Dört yıl önce dün Cemal'e yürüyen bilge kralların sonuncusu Aliya İzzetbegoviç, 'Edebiyat, farklı milletleri birbirine yakınlaştıran en değerli iletişim alanıdır' demişti.

Prof. Dr. Yalçın Koç'un dört bölümden oluşan ve Türkiye Günlüğü'nde 2006 boyunca yayımlanan olağanüstü değerli yazısı Anadolu Mayası'nda vurguladığı üzere, 'Anadolu mayası'nın ne olduğunu, bu mayayı çalanlar bilir. O ne sözdür, ne dile gelir, ne anlatılabilir ne de yaygın ve egemen 'dil' dolayımından geçilerek aktarılabilir.

Hegel'in dediği gibi, 'ruh', kendi acısının taşıyıcısı olarak bizatihi sanatkardır. Yavuz Çetin böylesi ruhlardandı. 'Yaşamak istemem aranızda!' çığlığını atarken, içimizden bir Nilgün Marmara acısı geçirmişti.

Yeryüzünün dört bucağında mazlum kanının oluk oluk aktığı bir zamanda Kerbela'yı hatırlamanın vaktidir: Ben Kerbela'yım, Ali'nin gözyaşıyım, etiyim, kanıyım, canıyım. Peygamber'in katında kim Ali'den daha değerli olabilir ki! Ben Ali'nin hüznüyüm, ben Hüseyin'im. Şehitlerin efendisi Hamza'yım ben.

Savaş alanına gönderilen Ali'nin kılıcıyım, Zülfikar'ım ben. Hangi söz benden daha keskin olabilir ki! Ben Zeynep'in gönül sırrıyım. Sakine'nin ruhuyum.