Hemen hemen her şey üzerine yazar Zizek: köktendincilik, hoşgörü, politik doğruluk, küreselleşme, öznellik, insan hakları, Lenin, mit, internet, postmodernizm, çokkültürlülük, post-marksizm, David Lynch ve Alfred Hitchcock bunlardan sadece birkaçı.

Batı 'militarist hümanizm' savıyla çeşitli hükümetleri tehdit ederken, AB üyeliği yolundaki Türkiye'nin Irak'a harekâttan dem vurarak aynı yolun yolcusu olmasında şaşıracak ne var?

Son günlerde ABD Başkan Yardımcısı Cheney ve eski Britanya Başbakanı Blair'ın Tahran'a kabadayıca parmak sallamasına tanık olduk; fakat ikisi de, dünyayı İran'ın nükleer programına karşı savaşa hazır olması konusunda uyaran Fransa Dışişleri Bakanı Kouchner'in yanında yaya kalır. "En kötüsüne hazır olmalıyız ve en kötüsü savaş" diyordu Kouchner.

Irak savaşının en ünlü kahramanlarından biri hiç şüphesiz Irak'ın bahtsız Enformasyon Bakanı Muhammed Seyid el Sahaf'tı. İşgal sırasında, günlük düzenlediği basın toplantılarında kahraman bir eda ile en açık gerçekleri bile inkâr ederek Irak çizgisine saplanıp kalmıştı.

Modern düşünce tarihindeki tüm çiftler (Freud ve Lacan, Marx ve Lenin…) içinde, belki de en problemlisi Kant ve Sade’dır: “Kant, Sade’dır” ifadesi, iki radikal karşıt arasına bir eşitlik işareti koyduğu için, başka bir deyişle arı, yansız etik tavrın, bir yönüyle, haz verici şiddete yönelik dizginlenmemiş bir düşkünlükle özdeş olduğunu ya da bu düşkünlükle örtüştüğünü öne sürdüğü için, modern etiğin “sonsuz yargı”sıdır.

Burada tehlikede olan pek çok şey vardır –belki de her şey tehlikededir– : Kantçı formalist etikten, Auschwitz’in soğukkanlı cinayet mekanizmasına uzanan bir kan bağı var mıdır? Toplama kamplarının sıradan mekanlar ve cinayetin sıradan bir iş haline gelmesi, Aklın özerkliğine yönelik aydınlanmacı ısrarın doğal bir sonucu mudur?

Saló’nun film versiyonunda, Mussolini’nin Salo Cumhuriyeti’ndeki karanlık günleri işleyen Pasolini’nin ima ettiği gibi, Sade’dan faşistlerin işkencelerine giden meşru bir kan bağı var mıdır? Lacan bu bağlantıyı ilk kez Psikanaliz Etiği üzerine verdiği seminerde (1958–59)1 kurmuş ve 1963’te yayımlanan Écrits içinde “Kant ile Sade”2 isimli makalesinde geliştirmişti.