Yaşadığımız seçimler bu topraklarda çok ender gözüken bir davranış kalıbını gündeme getirdi: Bazı insanlar kendi kimliklerini aşan bir perspektif içinde siyasete baktılar ve söz konusu bakışın ima ettiği yönde oy kullandılar.

Dün, 19 Ocak 2007, yüreğimi kaybettiğim gün... Onunla nasıl tanıştığımı hatırlamıyorum. İşin garibi Hrant da hatırlamıyordu. İlk karşılaşmamızda birbirimiz hakkında ne hissetmiş ne düşünmüştük bilmiyorum. Birlikte epeyce çaba harcayıp, on yıl kadar öncesinin olaylarına döndüğümüzde de bulamamıştık o ilk izlenimlerin izini.

Atilla Yayla’ya tepki verme üzerinden kurgulanan kemalist refleks pek de beklenmeyen bir toplumsal sağduyu sayesinde tam aksi yöne savrulunca, daha önce üniversitenin uygulamasını eleştirenlerde bir denge kurma ihtiyacı oluşmuş gözüküyor...

İzmir’de AKP’lilerin düzenlediği bir toplantıda küçük bir katılımcı önünde yaptığı konuşmada söylediği sözler Atilla Yayla’nın bazı çevrelerce ‘istenmeyen adam’ konumuna itilmesiyle sonuçlandı. Oysa kendisinin de ifade ettiği gibi, bu sözlerde pek bir yenilik yoktu ve ayrıca benzeri değerlendirmeler yıllardır birçok kişi tarafından yapılmaktaydı. Bu bağlamda tek parti döneminin bir ‘gerileme’ olduğu yargısının haksızca olduğu savunulabilir, ama toplumsal yaşamı ilgilendiren değişim dönemlerinin ‘ilerleme’ olduğu kadar ‘gerileme’ de ima edebileceği açıktır.