Gündem dediğin nedir ki, suya yazı yazmak gibi bir şey; gözünü açtın kapattın geçti gitti kayboldu. Üç-beş yazı çiziktirilir, birkaç kişi şurada burada ‘ileri geri’ konuşur ve bu satış da unutulur gider.

Hayır, bu satış unutulamaz. Dönüp dönüp üzerinde konuşulması gereken bir satıştır bu. Gündemin yoğunluğu arasında kaynayacak bir satış değil.

‘Enver abi’nin TGRT’yi beşikteki emzikli bebekleri katleden ‘dinci faşist İsrail rejiminin’ destekçilerine satışından söz ediyorum.

Denilir ki; "Kral Desiderius, kral mıral ama işe yarıyor."ABD Başkanı da öyle... Bush, başkan maşkan ama bazen işe yarıyor. Mesela, 11 Eylül saldırılarının ardından kimse daha ne olduğunu, ne olacağını bilmezken Haçlı seferlerini ilk o telaffuz etti. Terör saldırısını deşifre ediyor diye telaşla üzeri örtülmeye çalışılmıştı.

Hani, o laf orasından çıkmadı şurasından çıktı, bu anlamda demedi şu anlamda dedi, onu demedi bunu dedi, 'a' dedi 'ba' dedi diyerek gargaraya getirilmeye çalışılmıştı.

Bir yazı yazdım, yemediğim küfür kalmadı. Hiç yakası açılmamış küfürden, ana, bacı ölü ve dirimize kadar akla hayale gelmez müstekreh küfürler.

Bir insan evladı bu küfürleri nasıl söyler? Bunun için özel bir maharet, özel bir zeka, ne bileyim özel bir 'ahlak' gerekiyor.

Öyle ki; bu sapık sövgülerin yanında Irvine Welsh, Bukowski'nin kitaplarındaki küfürler, merhum Zeki Müren'e atfedilen, "Kahrol düşman, al sana bir bomba!" sözü kadar hafif kalır.

Bu küfürler, "Parçala Behçet", "Hasan almaz basan alır" gibi filmlerle büyüyen kaparozlardan da gelmiyor, "Arabada beş, evde on beş" şarkısına meftun zıpırlardan da.

Bu küfürler Spielberg filmleri izleyen, muhtemelen Shmuel Yosef Agnon, David Bergelson, Rebecca Goldstein okuyan, belki Yafa Yarkoni, Giora Feidman dinleyen birilerinden geliyor. (Mezkur yazar ve müzisyenleri eleştirmek için örnek verdiğimi düşünebilecek bir hödük çıkmaz herhalde. Yok artık, o kadar da değil.)

Yerde yatıyor, upuzun; gencecik bir kadın, melek yüzlü bir anne. Bembeyaz yaşmağı var boynunda; tavana bakan gözleri açık. Yeryüzünün bütün tavanlarını delip geçen, "bize kapalı Allah'a açık" bir bakış duruyor gözlerinde. Hemen yanı başında esmer bir çocuk, sırtını duvara yaslamış oturuyor.

Evet oturuyor, çökmüş değil; bir ayağını hafif uzatmış, bir ayağını kırmış. Annesine bakmıyor, tavana bakmıyor; hiçbir yere bakmıyor gibi bakıyor. Bu zeytin gözlü çocuk nereye bakıyor?

Bileniniz var mı; Filistin'de şehid düşen bir annenin çocuğu nereye bakar?