Demokrasinin kulağına öyle bir kar suyu kaçırıldı ki, Mesut Yılmaz bile heveslenir oldu.

Hegel'in, tarihte bütün büyük 'olaylar' iki kez tekrarlanır ifadesini, Karl Marx tamama erdirir: “Birinci kez trajedi, ikinci kez komedi olarak…”

Erkan Mumcu son zamanlarda iyice tuhaflaştı. Sinirlerindeki 'bloklar arası bağlantı' mı koptu, anlamadım gitti.
Şu ettiği lafa bakın: “Bu memlekette kim 'Elhamdülillah Müslümanım' diyorsa, bilsin ki imanını Allah'a, dinini devlete borçludur.”

Türkiye'nin “makul insanlarına” güven veremedikten sonra, “Yüce Türk Milleti”nin bağrından çıkarak iktidara gelmişsin, kaç para? “Glu glu dansı yapıyorlar” diyenlerin akıbetine uğramak istemiyorsan doğru merkeze, yallah.

Hayır, işi yokuşa sürmeyeceğim; Deniz Baykal darbelere, muhtıralara aslanlar gibi dirensin demiyorum. Şartım bu değil.

“Dur, kıpraşma; sen de zevk alacaksın yavrum” muhabbetiyle defalarca (en az 4 kez) tecavüze uğrayan demokrasimizin, daha fazla tecavüze uğramaması için (hiç itirazsız) kendisini “Kopenhag Kriterleri”nin kollarına bırakmasının şart olduğunu Cengiz Çandar şöyle ifade ediyor:

“Tayyip Erdoğan'ın, 'Kopenhag Kriterleri olmazsa, biz de Ankara Kriterleri'ni onun yerine geçirir yola devam ederiz' tafrasının sökmeyeceğini, 'Ankara Kriterleri'nin 'Mamak Kriterleri' olacağını defalarca yazmıştık. Öyle oldu…”