Almanya Yahudiler Merkez Konseyi başkan yardımcısı Charlotte Knobloch, sinema salonları sahiplerine, "Kurtlar Vadisi-Irak filmi gösterimden kaldırılsın" diyebiliyor!

Avrupa'da bir sinema yapıtının yasaklanması istenebiliyor! Hem de faşizme "altı milyon" kurban veren, özgürlük ve insan haklarının bedelini canlarıyla ödeyen bir milletin temsilcisi olduğunu söyleyenler tarafından. Ne hazin bir trajedidir bu!

İnsanlık onuru adına çekilen onca çile, özgürlük için yazılan binlerce kitap, şiir, roman ve oyun bir kalemde nasıl da böyle yok sayılabiliyor? İnsan haklarını haykıran o şarkılar, o sinemalar boşuna mıydı? Yıllarca bedel ödeyerek elde edilen kazanımlar nasıl bu kadar hoyratça savsaklanıyor? Bir sinema yapıtının susturulması ne demek?

"Yahudilere yönelik nefreti teşvik ediyor." Öyle mi?

Domuz tüccarı, Amerikan Kongresi'nin bir oturumunda, jambon ve sosis pazarını küstahça ellerinden almaya kalkışan "Zümrüt Cumhuriyeti"ne savaş açılmasını teklif eder. Teklifi ezici bir çoğunlukla şappadak kabul edilir. Profesör Obnubile şaşakalır:

"Siz bu savaşı bu kadar lakayt bir şekilde ve ivedilikle nasıl onaylarsınız?"

"Dert etmeyin canım!" karşılığını alır, "Altı üstü sekiz milyon dolara mal olacak önemsiz bir savaş bu." Obnubile aklını bir türlü alıştıramaz:

"Ya insanlar?"

Meşhur cevabı mutlaka hatırlamışsınızdır:

"Sekiz milyon doların içine insanlar da dahil."

Soru şudur: "İki artı iki kaç eder?" Mali müşavirinize sorarsanız, "Size kaç lazım?" cevabını alırsınız. Maliye bakanına soracak olursanız; "Dört milyar dolar eder" der. Psikologunuz ise, "Hele şu divana uzanın ve bu sorunun yanıtını niçin bilmek istediğinizi, çocukluğunuzdan başlayarak anlatın" karşılığını verir. Cevabın, soru sorduğunuz kişinin mesleğine göre değişeceğini anlatan eski bir fıkradır bu.

Aynı soruya bir matematikçinin cevabı, "Bilmiyorum"dan ibarettir. Mezkur fıkranın devamı değil, gerçekten böyledir. Canım, bilir bilmesine de; bir artı birin ikiye eşit olduğunu bilirse, bilir. Yoksa nerden bilsin. Matematikçi dediğin müneccim değil ki.

12 Eylül öncesinin zorunlu seyahat tekliflerini hatırlayanlar bilirler. Ağabeylerimiz ağız dolusu haykırırlardı:

"Komünistler Moskova'ya!"

Faşistler mi?

Onların coğrafya seyahat biletleri indirimli tarifeden çoktan kesilmişti.

Biz o vakitler mahalle aralarında top koşturuyorduk. Ekmek bıçağı ile topumuzu hacamat eden kahraman bakkal Rami amcaya büyük atlastan yer aramıştık: "Mançurya..."

Konuşmanın yasak olduğu bir ülkede yaşamak kuşkusuz katlanılmaz bir şeydir; ancak daha da beteri, yaşamak için konuşmanın gerektiğidir: "Konuş lan, yoksa buradan cesedin çıkar!"

Cemil Meriç'in ifadesiyle, "Düşüncenin kuduz köpek gibi kovalandığı", akıl hastanesinde "Düşünen Adam" heykelinin bulunduğu şirin ve sevimli ülkemizde konuşmak için ille de düşünmek gerekmiyor...

Düşünmek, harbiden külfet, dahası netameli... En iyisi, düşünceye hava parası, depozit ödemeden biteviye konuşmak.