Yanılmıyorsam, on beş yıl oluyor, daha önce de yazdım bir yerlerde: 1958 yılıydı, DP iktidarının baskısı giderek yoğunlaşıyor, özellikle orta ve üst bürokratlarla üniversite çevreleri ve yazarlar için yaşam dayanılmaz hale geliyordu. Edip Cansever, bu bunaltıcı günlerin birinde, şimdi yerinde yeller esen Kör Agop'un meyhanesinde, "Şiirdir artık vatanım" demişti.

Edward Sait, Entelektüel - Sürgün, marjinal, yabancı - adlı kitabında şöyle diyor: "Entelektüel, belli bir kamu için ve o kamu adına bir mesajı, görüşü, tavrı, felsefeyi ya da kanıyı temsil etme, cisim-leştirme, ifade etme yetisine olan bireydir" (E.Said: Entelektüel, s. 27, çev: T. Birkan, Ayrıntı Yay, 1995).

Emperyalizme ve oryantalizme karşı çıkan Sait, bu rolün gereğince oynanabilmesi için, aydının (entelektüelin) "kamunun gündemine sıkıntı verici sorular getiren, dogmaları eleştiren, hükümetlerin ve şirketlerin adamı yapılamayan, devamlı unutulan ve sumen altı edilen insanları ve meseleleri temsil etmek için var olan biri olma duygusunu hissetmesi" gerektiğini ekler.

Ölümünün ardından AKM'de düzenlenen "anma" törenine ve Teşvikiye Camii'nde kılınan "cenaze" namazına gösterilen ilgi, 1954'ten beri tanıdığım Attilâ İlhan'ın ne kadar sevilen bir şair ve yazar olduğunu hemen herkese kanıtladı.

Türk kamuoyu, dilerim bundan böyle, yazın ve düşünce adamlarımıza ölümlerinden önce de, sonra da aynı ölçüde vefa gösterir, değerlerini takdir etmeyi başarır.