Kimine göre, eşi emsali görülmemiş bir halk hareketi yaşanıyor; Ankara ve İstanbul'dan sonra İzmir'de yapılan büyük meydan mitinglerinin bir tarifi de böyle.
Ama aynı zamanda deniyor ki:
Bu 'halk hareketi' lidersiz, partisiz ve de parasız pulsuz, kendiliğinden oluşan bir harekettir.
Acaba öyle mi?..

Şu sıralar AKP'nin tepelerinden ya da Başbakan Tayyip Erdoğan'la Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'ün yakın çevresinden kulağıma ilginç bir tartışma konusu çarptı.
Şu soruda özetlenebilir:
Erdoğan, Abdullah Gül'e Çankaya Köşkü'nün kapısını açarken asıl fedakârlığı kim yaptı?
Erdoğan mı, Gül mü?

Meclis'te, AKP'nin grup toplantısındaki hava bir futbol maçından farksız. Tribünler tıklım tıklım! Coşku ve heyecanla dalgalanıyor ortalık. Aynı zamanda duygusal esintiler kendini belli ediyor.
Başbakan Erdoğan kürsüde. Alkış kıyamet. Bir yandan, Tayyip Erdoğan'ın hapishane günlerinden kalma "Beraber yürüdük biz bu yollarda" şarkısı söylenirken, öbür balkon karşılık veriyor:

Keşke Messi'nin golünü yazsaydım. Ne muhteşem goldü o. Kendi yarı sahasından topu kapıp bir çalım, bir çalım, bir çalım daha derken, neredeyse bütün rakiplerini zarif hareketlerle çalımladıktan sonra kaleciye de bir şaşırtma ve top ağlarda...
Bu harikulade golü rüyamda kendim atarken görebilsem ne güzel olurdu.
Keşke futbol yazsaydım.
Ama ya Uğur'un acısı...
Nokta'nın sıkıntısı...
Bunlar içimde.
Bu köşede kaç yazı yazmıştım, 13 kurşunu ve Uğur'u sakın unutma diye.

Malatya'da Hıristiyanlıkla ilgili kitaplar satan ve İncil dağıttığı belirtilen Zirve isimli bir yayınevine baskın...
Üç ölü, bir yaralı.
Ölenlerden biri Alman uyruklu.
Vali Daşöz'ün ilk açıklaması:
"Cesetler elleri ve ayakları arkadan bağlanmış ve boğazları kesilmiş halde bulundu."
Korkunç.
Dehşet verici.
Böylesine bir vahşeti lanetlemek için belki sözcükler yetersiz. Belki de böylesine bir barbarlık karşısında sözün hükmü kalmadığı için sözcük bulmakta zorlanıyorum.
Lanet olsun!