Türkiye'de din korkusu yayanlar, bu ülkenin vücut kimyasını bozuyorlar. Türkiye'de dini siyasete alet edenler de bu ülkenin vücut kimyasını bozuyorlar.
İkisi de kötü.
Hatta ikisi de bölücü!
Bir başka deyişle:
Laikliği koruyoruz diyerek din korkusu yayanlar da, din adına laikliği gömmek isteyenler de bu ülkeye iyilik yapmıyorlar.
İki aşırı uç bunlar.
Demokrasiyi sevmiyorlar.
İki uç da öyle.
Belki şöyle denebilir:
Laikçiler de, radikal İslamcılar da birinci sınıf demokrasi düşmanlığında birleşiyorlar.

Bilgisayarın başına oturuyorum. Omuzlarımda sanki bin ton yük. Böylesi günlerde yazı yazmanın dayanılmaz ağırlığı bir kez daha üstüme çöküyor.
Hep aynı şeyi yazmak...
İşkence gibi.
Şehitler, ölümler, acılar.
Akan kan ve gözyaşı...

Ne yazayım?
Yeni ne yazabilirim ki?
Yeni ne söyleyebilirim ki?

Geçmiş niye öldürülmek istenir? Niye öldürülemez? Geçmişe ilişkin devlet yalanları neden ilelebet korunamaz?
Geçmiş nasıl isyan eder?
Geçmişi özellikle devlet tarafından istendiği gibi kullanmanın sınırları nedir?
Hafıza nasıl intikam alır?
Geçmişle hesaplaşmadan, devlet yalanlarının üstüne gerçek demokrasi niçin inşa edilemez?

"Hakikat acıtır ama susmak öldürür!" derken ne anlatılmak istenir?

Televizyonda geçen gün dayak yiyen o genç kızı izlediniz mi?
Kuyumcuda hırsızlık yaparken yakayı ele vermiş...
Kıza önce kuyumcu, sonra polis vuruyor.
Tokat üstüne tokat!
Her tokadı yedikçe, bir oraya bir buraya savruluyor genç kız...
İçim fena oldu.
Hüzün ve öfke bastı.

Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, Anayasa Mahkemesi Başkanı'ydı.
1999 yılı nisan ayı.
Yüksek mahkemenin kuruluş yıldönümü dolayısıyla yaptığı konuşmayı demokratik hukuk devleti açısından çok beğenmiştim.